Er að hlusta á alveg stórgóðann disk sem ég uppgötvaði fyrr í dag. Það er með sænskri hljómsveit sem kallar sig jj og platan heitir jj n° 2. Þetta er svona “feel-good” tónlist í anda We are from Barcelona, Knive og FM Belfast. Það er nánast eindæmi að ég nái disk við fyrstu hlustun en það gerðist í þessu dæmi. Ég vildi bara að hann væri lengri. Á köflum minnir söngur söngkonunnar á söng Ian Brown (ótrúlegt en satt) sem einhver sagði einhverntíman að væri besti söngvari í heimi.

Annars er hægt að lesa um þegar leiðir Eldklerks og Ian Browns skárust hérna: London Brown

Kollegi minn hann Egill Helgason (við erum báðir bloggarar og lífskúnstnerar þannig að við hljótum að vera kollegar) hefur farið mikinn í að segja frá frægu fólki sem hann sér í sínum fjöldamörgu ferðalögum. Ég er ekki minni maður (já, Indverskur matur er fitandi, mjög fitandi) og ætla því að vera með svona “name-dropping” eins og hann. Við Sonja kíktum á Portabello markaðinn í Notting Hill til að kaupa 95 ára gamlan Kímónó sem hún hyggst klæðast á tyllidögum. Þar var frægur breskur sjónvarpsantíkmaður með fólki að hjálpa þeim að velja gamla muni og allt var þetta tekið upp. Ég þekki ekki nafnið á þættinum þannig að fólk verður bara að spyrja Google.

Seinna um daginn sáum við annan frægan kappa sem er öllu merkilegri. Við settumst inn á veitingastað nálagt Holland Park til að fá okkur síðbúinn hádegismat á sunnudegi. Þegar við vorum nýsest arkaði kunnuglegur náungi inn á staðinn, leit óþolinmóður í kringum sig og fór síðan aftur út - ég rétt náði að benda Sonju á hann. Nokkrum mínútum síðar kom hann aftur inn með c.a. 7 ára gamlan pilt og settust þeir við næsta borð. Móðirin, dökkleit kona kom nokkrum mínútum síðar og settist hjá þeim.
Þau voru þarna á næsta borði á meðan við snæddum matinn og mælti kappinn ekki orð af munni allan þennan tíma, var eitthvað að dunda sér við að senda smáskilaboð og horfa fýlulega fram fyrir sig. Konan var hin viðkunnalegasta, lék við strákinn og skiptu þau sér ekki mikið af Ian Brown. Þeir sem þekkja hann ekki þá var hann í hinni goðsagnakenndu hljómsveit Stone Roses og hefur auk þess sungið með hljómsveitum eins og Uncle o.flr.
Hann er mikill rebell eins og ég, var t.d. hent í steininn í 4 mánuði hér um árið fyrir að hóta flugfreyju að skera af henni hendurnar með plasthnífapörum. Í kjölfarið var eitthvað um veggjakrot einhverra húmorista í Manchester með “Free Ian Brown”. Hann var mestan þennan tíma í Strangeways fangelsinu sem Smiths platan “Strangeways, here we come” vísaði í.

Ég var bara 90% viss um að þetta væri hann þegar ég sá hann og fletti honum því upp á netinu og komst að því að hann á Mexíkanska konu, einn son og býr í Holland Park sem var næsta gata við þá sem við vorum að snæða þannig að þetta getur ekki hafa verið annar en hann.

Hann styður Manchester United svo ég geri ráð fyrir að það að ég hafi séð hann boði sigur í Evrópukeppninni á miðvikudaginn á móti Chel$ki.

Egill Helgason minn rass.

“I wonna be adored”.