Ég fékk mér ágætis sunnudagslúr vegna hausverks og segi ég draumfarir mínar ekki sléttar. Mig dreymdi að Evrópa var logaði í ófriði og var ástandið síst betra en í heimstyrjöldinni síðari. Íslendingar vildu vera með í partý-inu enda erum við rómaðir fyrir að vera með minnimáttarkennd þegar kemur að hreyfingum þjóðanna. Þar sem Ísland er tæknilega séð gjaldþrota höfðum við ekki efni á að taka þátt - eftir nákvæma útreikninga prófessors í Háskólanum kom í ljós að við höfðum í mesta lagi efni á einni vélbyssu, en þyrftum þó að fá lán frá henni frá annarri hvorri fylkingunni sem bárust á banaspjótum. Helstu broddborgarar og stjórnmálamenn komu saman til að ræða málið og varð niðurstaðan einróma, að senda Björn Bjarnason á vesturvígstöðvarnar vopnaður skuldsettri vélbyssunni. Menn voru þó sammála því að þar sem hann væri allur her Íslendinga mætti hann velja sér herbúning úr leynifataskáp sínum. Þar sem það var miður vetur þyrfti hann þó að klæða sig betur en Brús Willís í Dæ Hard.
Þjóðin stóð einróma á bakvið þessa ákvörðun.
Á svipuðum tíma fékk íslenska þjóðin þau tilmæli frá hinni stóru Evrópu að slökkva á friðarljósinu því það var vel áberandi frá vesturvígstöðvunum að næturlagi og hefði dræm áhrif á baráttuanda hermanna.

Þegar ég vaknaði var hausverkurinn farinn.