“Það er öfugt ræs!” segi ég stundum við Hjölla þegar ég er að segja honum að fara að sofa.

Við módeluðum Mustang flugvélar um miðja síðustu viku í skólanum og set ég hana hér inn fyrir Pálma. Við förum í það í þessari viku að gera texture og slíkt svo hlutir verði ekki svona berrassaðir. Ég nenni ekki að setja inn flugvélina fljúga framhjá myndavélinni því það tekur langan tíma að “rendera” og setja inn svo þetta verður að duga. Ég gæti sett inn önnur sjónarhorn ef áhugi er á því.

Ég var að gera verkefni fyrir skólann fyrri hluta dags og var í svo miklum pælingum við lausn vandamáls að ég held ég hafi verið nálægt því að brenna yfir - svimaði og átti erfitt með að hugsa þegar ég stóð upp eftir pælingarnar. Ég dró því Hjölla út í stutta gönguferð sem endaði á að vera yfir þrír tíma.

Við gengum yfir Hyde Park og komum þar að Royal Albert Hall. Við kíktum fyrir forvitnis sakir á dagskránna í höllinni og sáum að Dalai Lama verður þarna í næsta mánuði. Við kíktum því í miðasöluna og ég spurði uppstrílaðaða miðasölukonuna eftirfarandi:

“Do you have tickets for the Dalai Lama Show?”

Henni stökk ekki bros og sagði að það væru bara til miðar í stúku og kostaði stykkið 100 pund (hátt í 15þ kall). Hún hafði greinilega ekki trú á því að ég hefði efni á þessu enda var ég klæddur vindúlpu og í náttbuxum og ljótum skóm, auk þess sem ég hef ekki efni á þessu. Af hverju er Dalai annars að koma fram á svona snobbstöðum og láta fólk borga þetta mikið? Ætti hann ekki að vera að tala fyrir framan fjölda á stöðum eins og Hyde Park?

Næði hann kannski betri árangri að kalla þetta “The Dalai Lama show”? Hann gæti þá komið fram í kufli, dansað og rappað undir dynjandi tónlist. “Hear me now - one more time!” myndi hann öskra í hljóðnemann og æða um sviðið. Hápunkturinn væri síðan þegar hann myndi henda af sér kuflinum, draga fram vélbyssu og myndi drita niður kínverskar gínur sem væru á sviðinu, henda byssunni frá sér og taka gott rapp undir dynjandi bassatónlist með blökkukonur í kringum sig í bikiníi einum fata.

Við gengum um eitt fínasta hverfi Lundúna, sem kallast Chelsea. Eitt af því sem við höfum gaman af að gera er að skoða fasteigna- og leiguauglýsingar í gluggum fasteignasala. Algengt verð á íbúðum hérna eru nokkur hundruð milljónir, höfum séð nokkrar sem kosta á milli 1.5 og 2 milljarða íslenskra króna. í dag sáum við hæstu leigu á íbúð sem við höfum séð. Það kostar 12500 pund á viku að leigja hana … á viku. Það gerir 50.000 pund á mánuði að leigja hana eða rétt innan við átta milljónir íslenskar á mánuði takk fyrir. Við erum soldið eins og Steinn Ármann í radíus-flugu-djók þar sem hann fór inn í skartgripabúð og fékk kikk útúr því að spyrja um há verð á hlutum.

Í gær skoðuðum við skemmtilegasta hverfi sem við höfum komið á í London, Camden Town. Þetta er markaðshverfi sem er mikið sótt af pönkurum og slíku liðir og nær markaðssvæðið inn í gamla byggingu. Á leiðinni á staðinn spurðum við konu á götu hérna stutt frá hvar við gætum tekið leigubíl. Hún spurði okkur hvert við værum að fara og sögðum við henni það. Hún sagði að það væri alltof dýrt að taka leigubíl, við ættum að taka strætó sem færi frá næstu götu. Ekki veit ég hvernig hún gat vitað hversu mikinn pening við hefðum á milli handanna eða hvort hún var að meta þetta útfrá sjálfri sér. Þetta var virðuleg, móðurleg kona og við Hjölli erum svo hlýðnir að við gerðum það sem hún sagði okkur og tókum strætó. Camden er með skemmtilega blöndu af hráum stíl og “commercial” stöðum inni á milli, þ.e. kaffihús, barir og veitingahús ásamt ýmsu öðru.
Mæli með því að fólk fari þarna sem hefur áhuga á öðruvísi hlutum. Mér var bent á að fara á þetta svæði þegar ég var að leita að Morrissey bol. Ég endaði á því að kaupa einn Johnny Depp bol, einn Smiths bol og einn Morrissey bol. Hjölli keypti sér System of a Down bol og var að spá í að kaupa Collina bol en fannst hann of dýr.

Einn bolasölumaðurinn vék sér að mér þar sem ég var að skoða Led Zeppelin bol og spurði mig hvort ég vissi hvernig Jimmy Page liti út í dag. Ég jánkaði því og blaðaði hann þá í ljósmyndabunka sem hann var með á bakvið borðið og kom sigri hrósandi með ljósmynd. Þar sat hann við borð á veitingastað með stúlku og manni sem hann vildi meina að væri Jimmy Page. Mér sýndist þetta vera japönsk kerling en hann stóð fastur á því að þetta væri Jimmy. Hann vildi hinsvegar ekki bjóða okkur í partí til hans því hann sagði að goðið væri lítið fyrir partístand.

I was born in Tibet and I ain’t no fool
I was kidnapped by the Chinese and sent to their school
Fed my with their lies saying I was their mule
I returned to Tibet and the Chinese rule

Djöfull er ég þreyttur að hlutsa á tuð um dómara, vítaspyrnudóma og annað eftir leiki hjá framkvæmdastjórum í enska boltanum. Ég er United maður en það sem Ferguson og Queroz létu út úr sér eftir leikinn á móti Chel$ki finnst mér skammarlegt og þeir ættu aðeins að fara að hugsa um hvernig þeir láta í fjölmiðlum. Í leiknum sjálfum var sama sagan, leikmenn að öskra og hella sér yfir dómarana og voru United menn sennilega sínu verri en Chel$ki menn, sérstaklega Ferdinand, Roona og Hargreaves. Geta þessir blessuðu menn ekki bara einbeitt sér að leiknum í staðin fyrir að vera að þessu endalausa væli? Þegar hlutirnir eru skoðaðir í endursýningu sést oft að það er ekkert að marka sem þessir menn segja - vítaspyrnudómur þarna, ekki vítaspyrna þarna - þeir ættu kannski að halda kjafti þangað til þeir geta skoðað hlutina í endursýningum og séð hvort þeir hafi haft rétt fyrir sér af hliðarlínunni.

Dómarar gera mistök eins og leikmenn. Ekki eru þeir að úthúða ákveðnum leikmönnum sem gera mistök í leikjum.

Knattspyrnuleg réttlætiskennd minn rass!

Áfram United!

J: Merkilegt hvað maður verður fáránlega gáfaður þegar maður er búinn með nokkra bjóra!
H: Já, það er rétt - ég er t.d. mun gáfaðri en þú núna því ég er búinn með fleiri bjóra.
J: Það er ekki rétt, þú þarft nú meira til en það - þarft a.m.k. heila Tequila flösku til að vera jafn gáfaður og ég.

So why do you smile when you think about Earl’s Court?
But you cry when you think of all the battles you’ve fought (and lost)?

Ég las ævisögu Alex Ferguson fyrir nokkrum árum síðan en hann er á people-to-kill lista margra félaga minna. Þetta er svona dæmigerð fótboltabók þar sem er fjallað um tapaðar orrustur en þó meiri áhersla á glæsta sigra og ekkert verið að reyna að gera bókmenntalegt meistaraverk úr frásögninni. Í byrjun eins kaflans bregður þó útaf þessu þarsem Ferguson verður örlítið heimspekilegur. Hann er þá staddur með skoska unglingalandsliðinu, sem hann stjórnaði á árum áður, á Íslandi. Eftir leikinn, sem var háður um sumar, situr hann með aðstoðarþjálfara sínum um kvöld uppi á Grillinu með yfirsýn yfir alla Reykjavík. Þar horfir Fergi á kvöldsólina og segir: “Life is good.”

Life is good!

Við fórum á sunnudaginn í raftækjabúð í miðbænum og ég var gáttaður að sjá hvað verð á flatsjónvörpum hafa fallið í verði. 42″ LG flatsjónvarp sem virtist mjög flott og gott (enda ágætt merki) með fullri HD (1024) og innbyggðum hörðum diski til að taka upp úr sjónvarpinu kostar 799 pund. Fáránlega lágt verð, rétt slefar yfir 100þ kallinn sem þýðir að heima á Íslandi kostar þetta varla meira en 400þ þannig að það er kjaraverð.

Ef þið eruð ekki búin að hlusta á ready for the höd þá mæli ég með því að þið gerið það hérna.

Eins og þeir vita sem þekkja Hjölla þá er hann oft erfiður í umgengni enda er hann svo sannarlega ekkert lamb að leika sér við. Núna búum við saman í litlu rými og því má ekki mikið út af bregða að allt sjóði uppúr og því verður maður að fara varlega.
Í byrjun ferðar fann ég undarlegt bragð af tannburstanum mínum og grunaði strax Hjörleif um græsku - hann sór þó af sér að hafa nokkurn tímann notað tannburstann minn við að þrífa klósettið þó ég hafi nokkrum sinnum látið reiði mína dynja á honum og njósnað um gjörninga hans á klósettinu. Ég náði aldrei að standa hann að verki við að þrífa klósettið - hvað þá með tannburstanum mínum.

Steininn tók þó úr seint í kvöld þegar ég arkaði inn í okkar litla og þrönga eldhús gjörsamlega grunlaus og endaði þar með andlitið á kafi í nærbuxum og sokkum Hjörleifs sem héngu út um allt eldhús eins og um forboðinn frumskóg væri að ræða.
Núna hef ég a.m.k. sönnun:

Við fengum nýjan kennara í dag - mann að nafni Jeff Pratt sem er gríðarlega öflugur kappi með góða ferilskrá. Hann vann hjá NASA í 8 ár sem geimflaugaverkfræðingur og vann síðan í 10 ár hjá Pixar þar sem hann vann að myndum eins og Toy Story I og II, Bug’s Life, Monsters og Finding Nemo.

Við gerðum m.a. plötuspilara fyrsta daginn undir hans stjórn en hann verður bara með okkur þessa viku en reyndar held ég að hann verði kennarinn minn þær 6 vikur sem taka við hjá mér þegar ég læri “Animation” en Hjölli fer í “Character design”.

Þar sem ég er búinn að gefa allan vínilinn minn þá hef ég ekkert með þennan plötuspilara að gera og hann því til sölu.

Næstu tvær vikurnar verða nokkuð skemmtilegar því nemendur áttu að finna sér hlut sem væri farið að sjá á og verkefnið er að módela hann svo hann líti út sem nánast ljósmynd. Ég ætla að taka myndavél en Hjölli smásjá.

Hjölli er stundum svo utan við sig að ef ég væri ekki hérna til að lóðsa hann um London þá stæði hann hálfu og heilu dagana í símaklefum að bíða eftir strætó.

Eins og áður sagði þá eyddum við fyrri hluta laugardags með Maríu samnemenda okkar og Carlos unnusta hennar sem eru frá Madríd. Þar átti þetta samtal sér stað:

J: Hvernig velur fólk í Madrid hvort það styðji Real Madrid eða Atlitico Madrid - er það trú, borgarhluti eða eitthvað allt annað?
C: Aumingjar velja Atletico - sigurvegarar velja Real. Ég var einusinni aumingi.

Hann hefur reyndar engan áhuga á knattspyrnu en þessi setning hans var ansi hnittin. Það var gaman að spjalla við þennan gaur, mjög lítillátur þó hann hafi afrekað ýmislegt í kvikmyndabrannsanum. Hann hannaði og smíðaði t.d. stóran hluta af sviðsmyndinni af Pans Labrinith eins og ég hef áður sagt frá en núna síðast vann hann að stórmynd sem átti að heita Pompeii en hún fjallar um þrjá síðustu dagana í borginni fyrir eldgosið. Roman Polanski (sem er reyndar mjög góður vinur Carlosar) var leikstjóri og margir stórleikarar eins og Scarlett Johanson áttu að leika og ekkert átti að spara til að gera hana sem glæsilegasta - yrði sennilegast ein dýrasta mynd allra tíma. Þegar það var búið að vinna í myndinni í 2-3 mánuði og Carlos búinn að hanna mjög flott sett var ákveðið að hætta við myndina og er engin von til þess að hún verði gerð. Sorglegt því þessi mynd hefði verið mjög áhugaverð.

Þá er Sonja farinn til Íslands aftur eftir skemmtilega helgi - verð að viðurkenna að það var ansi erfitt að horfa á eftir henni í lestina, erfiðara en ég bjóst við en hún kemur nú fljótt aftur til London.

Sonja heimsótti vinkonu sína á föstudeginum en við Hjölli fengum okkur tvo bjóra með krökkunum í skólanum okkar Gideon kennara en þetta var síðasta vikan sem hann verður með okkur, fáum nýjan kennara í næstu viku. Á neðstu hæð skrifstofuhússins sem skólinn er til húsa er skemmtielgur pöbb með leðursófasettum, poolborðum og ýmislegu skemmtilegu og er vaninn að safnast þar saman á föstudögum. Gideon splæsti umgang af bjór á alla nemendurna, 12 talsins um leið og við mættum niður - kom okkur skemmtilega á óvart.

Hinn ofurkurteisi og þægilegi Gideon í Escape bol.

Hérna er hluti af hópnum. Blökkumaðurinn lengst til vinstri talar lítið og það sem hann talar skilst eiginlega ekki, einhver útnára enska sennilegast. Sá með strípurnar til vinstri er sá sem kann mest og er búinn að vinna inn sér peninga fyrir lífstíð með pókerspilum. Hann og unnusta hans spurðu okkur hjölla að fyrra bragði í síðustu viku hvort við vildum kannski koma með þeim út að borða í næstu viku, kom okkur skemmtilega á óvart. Ég er þarna með bjór framaní andlitinu eins og vanalega. Við duttum í það sl. föstudag með dökkhærða gaurnum hægra megin við hliðina á mér eins og áður hefur komið fram. Sá næsti er mjög dularfullur - við höfum aldrei heyrt hann mæla orð og tók ég ekki eftir honum í lítilli skólastofunni fyrr en langt var liðið á aðra viku. Við spiluðum knattspyrnu við þann næsta í einu hádeginu í síðustu viku - skemmtilegur fír. María sú spænska er sú næsta. Gaurinn í gráu peysunni er frá Birmingham og er að ég held múhaðmeðstrúar. Gráhærði kallinn er aldursforsetinn og mjög fínn náungi. Nuff said.

Við fengum okkur að borða um kvöldið með Sonju á Tequila Tex Mex sem er hérna skammt frá “íbúðinni” okkar. Við fengum okkur kokteila eftir matinn og var kominn einhver djammglampi í augun á þeim tveimur sem mér leist ekkert á enda orðinn þreyttur. Það var þó að samkomulagi að fá okkur einn bjór fyrir svefninn á hverfispöbbalingnum okkar.

Hjölli er svo mikill stuðbolti að það þyrfti stundum að sprauta hann niður.

Uppgötvun helgarinnar var sennilegast Portobello road, en þetta er víst stærsti antikbasar í heimi ef maður á að trúa þeim sjálfum. Við Sonja hofum bæði afskaplega gaman af því að skoða svona gamla hluti og Hjölli ekki síður. Við hittum maríu skólafélaga okkar og Carlos unnusta hennar í morgunkaffi og þau gengu með okkur um Portobello fram eftir degi - Sonja fékk að æfa spænskuna sína sem var bara mjög góð verð ég að segja. Um kvöldið fórum við þrjú á sýninguna Kabaret sem var strípalingasýning hin mesta og er Hjölli þegar byrjaður að skipuleggja að fara aftur á hana - mér nægir eitt skipti.

Menningastofnanirnar British Museum og H&M voru á dagskránni í dag. Þetta er sennilegast fjórða skiptið sem ég fer á þetta safn (ekki þó allt í þessari ferð) og maður verður ekki leiður á því að skoða magnaða hlutina sem hafa verið rænt af þjóðum út um allan heim - sérstaklega er Egypska deildin í uppáhaldi hjá mér.

Hér eru nokkrar myndir frá laugardeginum:

Sonja og Hjölli fá sér snarl á einum af betri búllum bæjarins.

Ég er þarna mjög þreytulegur en það er sennilegast að hluta til útaf því að Hjölli lagði fyrir mig uppblásnu og þunnu dýnuna sína á gólfið fyrir mig og var það tilbúið þegar ég kom heim frá Liverpool stöðinni eftir að hafa náð í Sonju. Ég hélt að hann væri búinn að blása í hana og græja allt en varð hissa þegar ég lagðist til svefns hvað hún var í raun óþægileg og við gætum ekki boðið Sigga og öðrum gestum upp á þetta síðar í ferðinni. Daginn eftir kom í ljós að dýnan var vita loftlaus og ég líka eftir erfiða nótt.

Ágæt mynd af Sonju en ekkert spes af Hjölla.

Þarna erum við ofarlega á Portobello.

Gleiðlinsa fátæka mannsins.

Hjörleifur hefur ákaflega gaman af því að taka hlutina úr samhengi.

Eftir skóla fyrr í dag settist ég eins og gott er að gera eftir erfiðan dag á klósettið þar sem ég gluggaði í bók. Bókin heitir Minnisbók eftir Sigurð Pálsson sem ég hef verið alltof lengi með og er rétt búinn með 1/3 eftir rúmlega tvær vikur en það er nú önnur saga (fer sennilega ekki nægilega oft á klósettið). Í kaflanum sem ég las talar hann um form sem hann kallar atburðaskáldskap. Það er að setja upp eitthvað skáldað dæmi um atburð sem eru skondnir. Dæmi um svona hjá honum er:

Ganga inn um aðaldyr Alþingis og biðja þingvörð mjög kurteislega að fá að tala við Lilla klifurmús. Ef þingvörðurinn kannast ekki við neinn með því nafni á að spyrja hann hvort hann sé nýbyrjaður.

Þetta er skemmtilegt form sem við Hjölli og aðrir félagar okkar notum mikið en hef ekki áður séð dæmi um það í bók, hvað þá að það sé komið nafn á það.

Ég nefni þetta því fyrr í dag fengum við Hjölli einmitt hugmynd að einu slíku dæmi þar sem við sátum í litlu herbergi í skólanum og hlustuðum á hotshot tala um kvikmyndir sem hann hefur haft yfirumsjón með tæknibrellum í, myndir eins og 10000 BC, Harry Potter (allar myndirnar), Elizabeth o.flr. hjá fyrirtæki sínu Moving Picture Company. Hann er reyndar að fara að hætta því hann er að fara að snúa sér að leikstjórn. Hann átti einn snilldar branndara þegar hann var að sýna úr myndinni 10000 BC þegar mammútar voru að draga steina við byggingu píramída:

“Maður getur lært mikið um sögu og eðli hluta í þessum bransa þegar maður er að rannsaka efni fyrir myndir - ég vissi t.d. ekki áður að mammútar hefðu verið notaðir við byggingu Píramídana!”.

Það hló enginn.

En snúum okkur aftur að atburðaskáldskapardæminu sem við Hjölli hugsuðum upp eftir þetta spjall við gaurinn sem átti sér semsagt stað í litlu herbergi og sat fólk við vegginn í tveimur röðum við vegginn sem við sátum við, semsagt fólk í einni röð fyrir framan okkur:

Spyrja hann eftirfarandi þegar opið var fyrir spurningar frá nemendum: “Hvað kostar þetta fyrirtæki þitt því við erum frá Íslandi en Íslendingar eru að kaupa upp öll merkilegustu fyrirtæki Lundúna?” og taka upp veskið í sömu andrá, rífa upp kreditkortið og skutla því á gólfið fyrir framan tærnar á honum.