Það má sennilegast kalla Hjölla flugdólg eftir daginn í dag. Hann keypti sér heyrnartól á flugvellinum í Keflavík sem voru eins og gengur í þykkum plastumbúðum. Það fyrsta sem hann spurði flugfreyjuna þegar hann hafði sest niður í flugvélinni var hvort hún hefði hníf. Kæru yfirvöld - bætið Hjölla á flugdólgalistann ykkar.

Eftir að við höfðum rolast á Liverpool stöðina með Standsted Express voru við nokkuð áttaviltir enda vantaði okkur báða betri helminga okkar sem við notum gjarna sem leiðsögumenn. Við gengum fram og til baka á stöðinni í leit að neðanjarðarkerfinu en gekk illa. Við ákváðum að lokum að gefa þessu hálftíma séns í viðbót áður en við færum aftur á Standsted og heim en fundum þá vel falda rúllustiga í miðjum salnum sem tóku gríðarlega mikð pláss og voru mjög áberandi. Við örkuðum niður og tók þar á móti okkur trúbador sem spilaði lagið Every day is like Sunday - ó hvað við vorum sammála honum.
Lestin frá Standsted í miðbæinn kostaði jafn mikið og flugið frá Keflavík til London - skrítið.

Ég keypti mér frábæra bók í Keflavík - Minnisbók eftir Sigurð Pálsson. Virkilega vel skrifuð og skemmtileg bók sem ég get mælt með þó ég sé ekki komin mjög langt með hana.

Ég var ekki einu sinni viss um að verið væri að tala um bókmenntir, kannski hafði ég villst inn í fyrirlestur í allt annarri fræðigrein. Kannski var ég óvart kominn í viðskiptafræði eða verkfræði, jafnvel guðfræði. Ég sem hafði alltaf lagt allt kapp á að verða hvorki bankamaður, prestur né verkfræðingur eins og mörg skyldmenni mín.
SP segir frá fyrsta tíma í skóla í Frakklandi. Úr Minningabók.

Lestarstöðin sem er nálægt herberginu sem við ætlum að leigja er víst lokuð til Október á þessu ári. Við fórum því á næstu stöð á eftir, White City, það er án efa ömurlegasti staður sem ég hef komið á í London og er reyndar af nógu að taka. Það var svo lítið um að vera þarna að við leituðum í hálftíma að leigubíl án árangurs og enduðum því á að taka strætó niður á lokuðu lestarstöðina - fengum þar leigubíl eftir 4,6 sekúndur.

Okkur til mikillar undrunar reyndist fyrirframleigða-herbergið okkar ekki vera Nígeríusvindl og höfðum við því gistingu yfir nóttina. Viðkunnalegur maður leiddi okkur upp stiga upp á þriðju hæð þar sem stúdíóherbergið okkar upp í risi beið þolinmótt eftir okkur. Í raun miklu betra en við bjuggumst við. Hérna höfum við ágætt herbergi með fínu útsýni, ísskáp, kaffivél, bað, sjónvarp, þráðlaust internet og dverg í búri til að sendast fyrir okkur. Við munum dvelja hérna næstu tvær vikurnar ef okkur verður ekki hent út fyrir drykkju- og dólgslæti.

Stúdíóíbúðin okkar.

Við gengum leiðina að skólanum og reyndist þetta um 10-100 mínútna gangur. Tíu mínútur ef enginn pöbb er á leiðinni en þar sem þetta er himnaríki pöbbalínga þá var þetta löng og ströng leið. Ég hugsa að við náum að fara þetta á um klukkutíma á morgnanna með ekki fleiri en 2-3 stoppum á pöbbum áður en við mætum hressir í skólann kl. 10.

Við skáluðum á fyrsta pöbbnum sem var svona dæmigerður enskur pöbb. Fólk sat út um allt og flest virtist vera hluti af húsgögnunum. Eftir að við vorum nýsestir kom maður inn úr reykingapásu, gekk beint að okkur og messaði yfir okkur í um hálfa mínútu án þess að við skildum orð af því sem hann var að segja. Þetta var orðið vandræðalegt því pöbbinn var frekar rólegur og hljóðlátur þó slatti af fólki væri þarna inni. Enginn virtist veita þessu eftirtekt, greinilega algengt að hann segi mönnum til syndanna. Ég held að hann hafi reyndar verið að tala um leikinn sem var í sjónvarpinu, lýsa yfir vanþóknun á Chelski en ég er þó alls ekki viss. “Escuse me, do you speak english?” Við vorum að spá í að kaupa enska frasabók á flugvellinum í Keflavík en gleymdum því.

Fyrsti og síðasti bjór ferðarinnar.

Við borðuðum á Nepal Tandoory House. Það er alltaf gaman að geta sagst hafi komið á staði sem sem eru kenndir við staði. Kom reyndar í ljós að það er styttra síðan ég hafði verið í Nepal heldur en starfsmennirnir sem eru þaðan. Þeir voru forvitnir að vita hvernig staðan er í landinu sínu. Þegar ég fór til Manchester í vinnuferði fyrir skömmu borðaði ég á indverskum stað sem heitir Shimla - það er einmitt nafn á bæ sem við heimsóttum í norður Indlandi og fannst þjóninum okkar magnað að ég hefði komið þangað.

Hjölli viltist þegar hann fór á klósettið á staðnum og gekk upp lítinn stiga upp á efri hæðina. Þar lenti hann á starfsmannaklósettinu sem var víst það skítugasta sem hann hefur nokkurntíman séð. Það var reyndar ekki hægt að kveikja en hann var með vasaljós og gat lýst upp viðbjóðinn. Þess má geta að Hjölli hefur farið á mörg misjöfn klósett í Skotlandi og þetta sló þeim flestum við. Ekkert voðalega girnilegt að vita að kokkarnir noti þetta klósett.

Ég mun ekki blogga svona mikið í ferðinni - það bara opnuðust flóðgáttir í dag en næstu þrjá mánuðina verður um margt annað að hugsa en aðdáendur mína

Drekki drekki djúpt í vitund - dauður niðri á Hlemmi.

Hvaða áróðursrugl er þetta í blöðunum í gær að vinir HH séu að setja á fót söfnun til að styrkja hann í að borga þessar 3 millur sem hann á greinilega að borga vegna gjörða sinna. Er þetta ekki lúalegt áróðursbragð? Ef hann getur ekki borgað þessa upphæð eftir að hafa unnið í um 30 ár þá á hann ekkert erindi í að vera að kenna hagfræði.

Ég var reyndar að spá í að millifæra inn á reikninginn -1000000, aldrei að vita nema að það sé tölvuvilla og peningur fari þá útaf hans reikningi og inn á minn. Væri það ekki bara sanngjarnt?

Í knattspyrnu þegar yfirburðaknattspyrnumaður prýðir lið er gjarnan sagt að það ætti að byggja upp liðið í kringum hann besta liðsmanninn.

Það má segja það sama um miðbæ Reykjavíkur. Svæðið á milli hafnarinnar og byggðarinnar er eyðimörk og þar má mikið bæta. Tónlistarhúsið er ágæt byrjun en það þarf að gera miku meira. Ég legg til að það verði byggt í kringum perluna Bæjarins bestu og það verði ákveðin miðpunktur sem byggðin getur vafist í kringum.

Ég verð að segja að ég var virkilega ánægður með mótmæli sendibílastjóra fyrr í vikunni - loksins standa menn upp á afturfæturna og láta heyra í sér. Ég var hinsvegar hissa að heyra þá gagnrýni í fréttum að þessi mótmæli væru siðlaus vegna þess að það væri verið að setja mannslíf í hættu með þeim. Hvaða andskotans bull er það eiginlega? Það eina sem ég get ímyndað mér að menn eigi við með því að segja slíka vitleysu er að sjúkra-, lögreglu- og slökkviliðsbílar komist ekki leiðar sinnar. Ég er bara alls ekki sammála því - ég var sjálfur fastur í röðinni við gatnamót Miklu- og Kringlumýrabrautar þegar þessir ágætu menn stöðvuðu umferðina og ég get fullyrt að ef einhver nauðsyn hefði veirð að koma bíl þarna í gegn hefði það líkilegast gengið betur en á venjulegum degi. Það var ekki mikil umferð þarna og göngustígar og grasbalar voru mann- og farartækjalausir þannig að sjúkrabíll hefði rennt þarna áreynslulaust í gegn.

Óþolandi þegar reynt er að skyggja á svona mótmæli með svona vitleysu - þoli ekki svona.

Kunningi minn segir að það sé skandall að það hafi ekku þurft að nota táragas á Íslandi síðan 1940-og eitthvað. Ég er sammála því.

Lifi byltingin.

Ég var beðinn um að skanna inn nokkrar myndir úr Bakkadal flestar úr Feigsdal þar sem ég var í sveit sem barn.

Ég ákvað að setja inn tvær af þessum myndum hér - veit reyndar ekki hver tók þær.

Bakkadalur frá skemmtilegu sjónarhorni.

Ingi að draga trilluna á land en ég fór einu sinni eða tvisvar með honum til sjós.

Það er gaman að þessum gömlu myndum.

Ég hef verið að vera að rannsaka Ísland og íslenskt þjóðlíf undanfarnar vikurnar og hef ákveðið að setja upp lista yfir það sem er neikvætt og hvað er jákvætt og reyni að vera hlutlaus:

Neikvætt:

• Landinu er stjórnað að tveimur manngerðum: Þeim sem má kalla gjörsamlega óhæfa og hina sem skal kalla stjórnlausa eiginhagsmuna- (og eigin vina) potara sem svífast einskis í að troða vasa sína út af sjóðum landsmanna.
• Hér er eitt dýrasta matvælaverð í heimi í boði svipaðra afla.
• Íbúðaverð og vextir eru uppi í ruglinu - það er erfitt eða ómögulegt fyrir ungt fólk að koma sér í eigið húsnæði á meðan hinir eru að bugast undan háum vöxtum.
• Miðbærinn er í algjörri niðurníslu, hús standa auð og enginn veit hvað er í gangi. Það er kannski bara nauðsynlegt að gera ekkert því annars myndu hugmyndasnauðir arkítektar, með hjálp klókra verktaka, smíða sálarlausa steypukofa til að græða sem mest pr. fermeter því það er náttúrlega það eina sem skiptir máli.
• Erlendir glæpamenn flæða stjórnlaust inn í landið og enginn virðist hafa hugmynd um hvernig á að sporna við þeirri þróun. Það má varla nefna það að athuga hvort menn séu með útkrotað sakarvottorð eða senda þá óþekkustu heim til sín.
• Við níðumst á heiðvirðru erlendu verkafólki sem kemur hérna með góðum huga og miklar vonir.
• Bylgjan
• Fákeppni
• Viðskiptasiðferði
• Þjónustulund
• Okur - okur - okur
• Krónan er að verða verðlaus snepill en það að opna umræðu um evrópumál er landráð.
• Uppskrúfaðir atvinnustjórnmálamenn með vatnsgreitt hár sem hafa lært að leika skugga yfirboðara sinna frá fermingaraldri.
• Spilling
• Blöðrujeppapakk sem lifir í úthverfum, græðir peninga á daginn og grillar á kvöldin svo ég vitni óbeint í Hannes Hólmstein (eða er óþarfi að geta þess þegar vitnað er í þann ágæta mann?)
• Virðinga- og tillitsleysi.

Jákvætt:

• Það er að koma vor.

Annars er ég nokkuð jákvæður að eðlisfari - grunnt á því í kvöld enda er ég að koma mér í keppnisskap fyrir innifótbolta þar sem ég ætla að knésetja og hlunnfara strákinn.

Í MR læra menn umferðarreglurnar.
Í Flensborg tileinka menn sér hámenningu.

Eitt síðasta vígið er fallið. Pólskir verkamenn hafa komið í miklu magni inn til landsins og tekið að sér störf hér sem við Íslendingarnir höfum ekki manndóm, eða nennum ekki að sinna. Núna fyrr í dag fékk ég mér göngutúr um miðbæ Reykjavíkur og þar sá ég nokkra róna sem voru líklegast pólskir, a.m.k. voru þeir pólskumælandi. Við Íslendingar nennum greinilega ekki lengur að vera rónar, látum Pólverjana sjá um það - hvar endar þetta eiginlega?

Við Sonja fórum síðustu helgi í helgarferð á Kirkjubæjarklaustur og gistum þar tvær nætur á Icelandair hótelinu. Við vorum einu gestirnir á þessu stóra hóteli sem var frekar skrítið. Borðuðum m.a. 3ja rétta máltíð seinna kvöldið á hótelinu og vorum alein í matsalnum - ekki mikill gróði sem þeir hafa fengið þessa helgina blessaðir.

Við tókum nokkrar myndir í ferðinni og hérna eru fimm af þeim.


Þarna vorum við komin niður að Fjaðrárgljúfri eftir stutta göngu í snjónum.

Snjór í svarthvítu.

Núna sit ég á hinu ágæta kaffihúsi Te & Kaffi í bókabúð Máls og Menningar á Laugarveginum. Ég bað um latte í glasi og ristað brauð. Ég fékk latteinn innan skamms og var hann þá í bolla en ekki glasi eins og ég bað um en það skipti í raun ekki miklu máli, kaffið var jafn gott. Þegar ég var búinn með bollann var ég farinn að vera svangur og spurði því hvort ristaða brauðið sem ég hafði pantað væri ekki á leiðinni - það hafði víst gleymst og sagði afgreiðslustúlkan að hún myndi búa það til snöggvast en baðst annars ekki afsökunar á þessu.

Í gær fór vinnufélagi minn með bílinn sinn í umboð Heklu en “hazard” ljósin voru í ólagi á bílnum. Hann hafði hringt í umboðið og sagt þeim nákvæmlega hvað var að en þeir vildu fá bílinn í forgreiningu til að athuga nákvæmlega hvaða hlut vantaði og hvort þeir ættu hann til. Hann fór með bílinn í þessa ástandsskoðun og síðar um daginn sótti hann bílinn aftur og var sagt að hazard ljósin væru biluð og að það þyrfti að laga kúplingu. Hann tók bílinn og þurfti að borga 7500 kr. fyrir að þeir leituðu að einhverju í honum sem hægt væri að laga fyrir hann og græða þannig peninga. Skrítin þjónusta finnst mér.

Ég fór sjálfur með bílinn minn í ástandsskoðun hjá bílaumboði Suzuki en maður þarf að fara með bíla reglulega í slíka skoðun til að ábyrgðin detti ekki út. Venjulega kostar þetta um 20þ krónur sem er væntanlega góður aukapeningur fyrir umboðin. Þegar ég sótti bílinn daginn eftir var reikningurinn 65þ krónur vegna þess að þeir hefðu ákveðið að skipta um bremsuklossa ásamt því að skipta um smærri hluti. Ef ég hefði vitað að það þyrfti að skipta um klossa hefði ég annaðhvort gert það sjálfur eða fundið ódýrari þjónustu og því ansi lélegt að gera þetta án þess að ráðfæra sig við mig en þeir höfðu símanúmerið og væntanlega lítið mál að slá á þráðinn áður en þeir fara í svona stóra viðgerð.

Í gærkvöldi fórum við Sonja á Rossopomodoro og fengum okkur þar stórkostlega góðar pizzur. Þjónustan var þó ekki jafn góð að okkar mati. Það var mjög mikið að gera á staðnum en stuttu eftir að við höfðum pantað okkur pizzur sáum við fram á að það yrði löng bið eftir matnum og spurðum við því afgreiðslustúlkuna hvort við gætum kannski fengið hvítlauksbrauð í forrétt og fengið það á undan pizzunum. Hún sagði okkur að það væri ekki hægt að setja þá pöntun á undan síðustu pöntun og því myndum við fá hvítlauksbrauðin á eftir pizzunum, sem komu síðan um 40 mínútum seinna. Mjög skrítið að það sé ekki hægt að hagræða aðeins hlutunum, hefði líklegast verið áreynslulaust fyrir þau en í staðin eru kúnnarnir hissa og jafnvel nokkuð pirraðir.
Önnur stúlka kom með pizzurnar og skellti diskunum á borðið okkar þannig að báðar pizzurnar duttu hálfvegis af disknum og á borðið. ÆÆ, sagði hún og lagaði pizzurnar til og strunsaði í burtu án þess að svo mikið sem brosa. Ég hefði kannski skilið þetta ef við hefðum verið með eitthvað vesen en það eina sem við höfðum beðið um áður var hvítlauksbrauðið og sögðum strax OK þegar okkur var tjáð að það væri ekki hægt að fá það á undan þannig að við vorum ekki einu sinni erfiðir kúnnar.

Maður er oftar og oftar að lenda í svona atvikum þar sem þjónusta fyrirtækja er ekki nægilega góð og maður hlýtur að spyrja sig hvort þjónusta hjá Íslenskum fyrirtækjum sé á niðurleið - fyrirtæki sjá sér ekki nægilegan peningalegan hag í því að vera með gott starfsfólk því það bara borgar sig ekki?

Getur verið að mikill fjöldi útlendinga sem eru komnir í mörg þjónustustörf komi með aðra siði og stemmingu í þessi störf eða er þetta bara hnignun samfélagsins þar sem allt þarf að mælast í krónum? Er kannski allt fólkið sem vann áður í þjónustustörfum farið að vinna í greiningadeildum bankanna?

Ég tók þessa mynd af munki í ferðalagi um Bútan seint á síðasta ári. Mér hugnast betur litmyndin held ég en sumir virðast “fíla” svarthvítu útgáfuna betur.

“Hefur þú eki lesið Sjálfstætt Fólk? Það verða allir að lesa þessa bók. Þú munt standa upp sem betri maður að lestnum loknum og í raun ættum við að eiga þessa bók!” sagði Sonja einn góðan veðurdag fyrir skömmu síðan þegar við vorum að ræða þessa frægu bók. Daginn eftir keypti ég doðrantinn í Eymundson á Laugarveginum og byrjaði að lesa.

Ég ætla nú ekki að fara að skrifa einhvern bókadóm - sagan hefur dæmt þessa bók og hún yfir það hafin að einhver spjátrungur eins og ég sé að setja mig í eitthvert dómarasæti. Ég tel samt óhætt að ég segi frá hvernig hún höfðaði til mín.

Bókin er ákaflega löng og oft útúrdúrar eins og t.d. um sauðféð og annað en samt nær bókin að halda manni hugföngnum allan tímann. Bókin er listilega vel skrifuð, eins og mátti nú búast við, og í raun listaverk. Lýsingar á Íslandi í fyrndinni eru svo ljóslifandi, barátta fólks við landið og leikur þess þegar betur horfir. Söguþráðurinn er áhugaverður og ýmislegt skemmtilegt gerist auk þess getur maður lært heilmikið af lestrinum.

Ég hef oft verið dómharður á fólk og dæmt það af t.d. útliti, hegðun, gáfnafari, húmor, trausti, knattspyrnuáhuga o.flr., o.flr. Þessi aðferð við að dæma fólk er kannski ekki skilvirk og jafnvel flókin og því mun ég einfalda þetta kerfi og dæma fólk í framtíðinni á því hvort það hafi lesið Sjálfstætt Fólk eður ei.

Hefur þú lesið Sjálfstætt Fólk?

Ég hef hlustað mjög mikið á tónlist á þessu ári, tónlistaráhugi minn virðist aukast með hverju árinu og er ég glaður að ég er ekki ennþá dottinn í rútínuna sem flestir detta í sem hlusta á tónlist sem er svona: Menn sanka að sér nýrri og nýrri tónlist þangað til eitthvað gerist, oft í kringum 25 ára eða þegar menn fara í samband, eignast börn o.flr. og þá hætta þeir að hlusta á nýja tónlist og hjakkast á þeirri tónlist það sem eftir er sem þeir hlustuðu á fram að þeim tímapunkti. Dæmi um þetta eru menn á mínum aldri í dag sem hlusta á Pixies, U2 o.flr. - þeir sem eru eldri og hlusta bara á Bítlana o.s.frv.

Ég hef reyndar fengið einhvern tónlistarleiða núna, það sem ég hef verið að hlusta á undanfarið eins og Battles, Beirut, The Besnard Lakes, Bonnie Prince Billy og fullt af öðru sem byrjar ekki endilega á B. Allt hefur verið dull og ekki náð að kveikja í mér nema nöfnin byrji á M, eins og Mirrissey, Megas. Hvað var til ráða? Jú, ég fletti upp í tónlistinni og fann þá akkúrat sem undirmeðvitundin hafði verið að kalla á: Therapy?, það er sko “No bullshit Rock ‘N’ Roll”!

Lifi byltingin!!