Ég var að gera verkefni fyrir skólann fyrri hluta dags og var í svo miklum pælingum við lausn vandamáls að ég held ég hafi verið nálægt því að brenna yfir - svimaði og átti erfitt með að hugsa þegar ég stóð upp eftir pælingarnar. Ég dró því Hjölla út í stutta gönguferð sem endaði á að vera yfir þrír tíma.

Við gengum yfir Hyde Park og komum þar að Royal Albert Hall. Við kíktum fyrir forvitnis sakir á dagskránna í höllinni og sáum að Dalai Lama verður þarna í næsta mánuði. Við kíktum því í miðasöluna og ég spurði uppstrílaðaða miðasölukonuna eftirfarandi:

“Do you have tickets for the Dalai Lama Show?”

Henni stökk ekki bros og sagði að það væru bara til miðar í stúku og kostaði stykkið 100 pund (hátt í 15þ kall). Hún hafði greinilega ekki trú á því að ég hefði efni á þessu enda var ég klæddur vindúlpu og í náttbuxum og ljótum skóm, auk þess sem ég hef ekki efni á þessu. Af hverju er Dalai annars að koma fram á svona snobbstöðum og láta fólk borga þetta mikið? Ætti hann ekki að vera að tala fyrir framan fjölda á stöðum eins og Hyde Park?

Næði hann kannski betri árangri að kalla þetta “The Dalai Lama show”? Hann gæti þá komið fram í kufli, dansað og rappað undir dynjandi tónlist. “Hear me now - one more time!” myndi hann öskra í hljóðnemann og æða um sviðið. Hápunkturinn væri síðan þegar hann myndi henda af sér kuflinum, draga fram vélbyssu og myndi drita niður kínverskar gínur sem væru á sviðinu, henda byssunni frá sér og taka gott rapp undir dynjandi bassatónlist með blökkukonur í kringum sig í bikiníi einum fata.

Við gengum um eitt fínasta hverfi Lundúna, sem kallast Chelsea. Eitt af því sem við höfum gaman af að gera er að skoða fasteigna- og leiguauglýsingar í gluggum fasteignasala. Algengt verð á íbúðum hérna eru nokkur hundruð milljónir, höfum séð nokkrar sem kosta á milli 1.5 og 2 milljarða íslenskra króna. í dag sáum við hæstu leigu á íbúð sem við höfum séð. Það kostar 12500 pund á viku að leigja hana … á viku. Það gerir 50.000 pund á mánuði að leigja hana eða rétt innan við átta milljónir íslenskar á mánuði takk fyrir. Við erum soldið eins og Steinn Ármann í radíus-flugu-djók þar sem hann fór inn í skartgripabúð og fékk kikk útúr því að spyrja um há verð á hlutum.

Í gær skoðuðum við skemmtilegasta hverfi sem við höfum komið á í London, Camden Town. Þetta er markaðshverfi sem er mikið sótt af pönkurum og slíku liðir og nær markaðssvæðið inn í gamla byggingu. Á leiðinni á staðinn spurðum við konu á götu hérna stutt frá hvar við gætum tekið leigubíl. Hún spurði okkur hvert við værum að fara og sögðum við henni það. Hún sagði að það væri alltof dýrt að taka leigubíl, við ættum að taka strætó sem færi frá næstu götu. Ekki veit ég hvernig hún gat vitað hversu mikinn pening við hefðum á milli handanna eða hvort hún var að meta þetta útfrá sjálfri sér. Þetta var virðuleg, móðurleg kona og við Hjölli erum svo hlýðnir að við gerðum það sem hún sagði okkur og tókum strætó. Camden er með skemmtilega blöndu af hráum stíl og “commercial” stöðum inni á milli, þ.e. kaffihús, barir og veitingahús ásamt ýmsu öðru.
Mæli með því að fólk fari þarna sem hefur áhuga á öðruvísi hlutum. Mér var bent á að fara á þetta svæði þegar ég var að leita að Morrissey bol. Ég endaði á því að kaupa einn Johnny Depp bol, einn Smiths bol og einn Morrissey bol. Hjölli keypti sér System of a Down bol og var að spá í að kaupa Collina bol en fannst hann of dýr.

Einn bolasölumaðurinn vék sér að mér þar sem ég var að skoða Led Zeppelin bol og spurði mig hvort ég vissi hvernig Jimmy Page liti út í dag. Ég jánkaði því og blaðaði hann þá í ljósmyndabunka sem hann var með á bakvið borðið og kom sigri hrósandi með ljósmynd. Þar sat hann við borð á veitingastað með stúlku og manni sem hann vildi meina að væri Jimmy Page. Mér sýndist þetta vera japönsk kerling en hann stóð fastur á því að þetta væri Jimmy. Hann vildi hinsvegar ekki bjóða okkur í partí til hans því hann sagði að goðið væri lítið fyrir partístand.

I was born in Tibet and I ain’t no fool
I was kidnapped by the Chinese and sent to their school
Fed my with their lies saying I was their mule
I returned to Tibet and the Chinese rule

Við erum komnir í nýja “íbúð” - fluttum fyrr í dag. Við náðum kjarasamningi við litla og ljóta kínverska leigumiðlun eftir mikið hark. Ég notaði tæknina sem ég nota oft að vera mjög ákveðin og hálf fúll í svona samningaviðræðum og Hjölli sagði við mig eftirá að m.a.s. hann hafi verið hræddur við mig á fundinum.

Þó íbúðin sé ekkert sérstök er hún á besta stað. Í Notting Hill hverfinu, 50m frá neðanjarðarlestinni og í göngufæri við nánast allt sem hugurinn girnist. Segja ekki myndir meira en mörg orð?

Þarna stend ég og skrifa punkta í minnisbókina mína. Íbúðin er á efstu hæð í rauða húsinu með stóru hvítu gluggana fyrir ofan hausinn á mér.

Hérna er svefnherbergi, stofa, sjónvarpsherbergi, koníakstofa og vinnuherbergi séð frá tveimur sjónarhornum.

Eldhús - gangur - baðherbergi.

Útsýni í báðar áttir úr glugganum okkar. Vinstra megin er Hyde Park - erum aðeins nokkrum metrum frá þessum stórkostlega garði.

Hjölli horfir út um gluggann - beint fyrir framan okkur blasa Kensington Palace Gardens, eða Kensingtonhallargarðarnir við okkur.

Versta við þessa “íbúð” er að vatnið í sturtunni lekur hægt út og vita vonlaust að fara í steypibað ásamt því að það er fúkkalykt í “íbúðinni”.

Ágætasta rottuhola og vel sloppið fyrir 235þ á mánuði (fyrir utan internet).

Við fundum loksins rottuholu í gær sem við ákváðum að borga offjár fyrir svo íbúðarvesen væri úr sögunni, þar til annað kemur í ljós. Þetta er stúdíóíbúð með tveimur rúmum, eldhúskrók og baðherbergi í íbúaðhóteli fyrir ferðamenn. Það sem við þurfum að greiða fyrir þetta eru 400 pund á viku (já, ég sagði viku). Staðsetningin er mjög góð en þetta er í Notting Hill hverfinu sem er skemmtilegt hverfi og stutt er í miðbæinn, um 40 mínútur, en auðvelt er að taka strætó. Hérna má sjá miklu frekari upplýsingar um hvað ég er að tala um: Íbúðahótelið

Hjölli er líka með blogg þar sem hann hefur verið að henda inn einhverjum myndum úr ferðinni og eitthvað meira: Hjöllablogg

Maður þarf meira en staf til að öðlast visku öldungsins!

Við Hjölli höfum þrætt flestar leigu- og fasteignasölur hérna nálagt síðustu daga en gengið frekar illa. Þegar leigusalarnir heyra að þetta sé bara í 10 vikur þá er svarið: “The computer says no!”. Ekkert hefur gengið þó að við höfum reyndar náð að skoða tvær íbúðir. Önnur var vestan við skólann en það er ennþá fjær miðbænum sem við viljum ekki fjarlægjast mikið meira og hún því óspennandi - enda er þetta í dull íbúðarhverfi. Þetta var eiginlega raðhús með stofu, tveimur svefnherbergjum, eldhúsi og litlum garði en verðið var aðeins of hátt, 450 pund á viku. Það er orðið skratti dýrt.

Hin sem við skoðuðum var stúdíóíbúð í Notting Hill hverfinu í hálfgerðu íbúðarhóteli við annasama götu. Hún er með eldhúskrók og tveimur rúmum og gæti hentað okkur ágætlega. Verðið sem ákaflega leiðinleg og áhugalaus kínversk stúlka á leigumiðlun gaf okkur upp var 350 pund á viku. Við mættum á staðin og leist ágætlega á. Þegar við töluðum næst við hana og sögðum nákvæmari tímasetningu var hún fljót að færa verðið upp í 375 pund á viku þar sem við værum ekki í fulla 3 mánuði. Við fórum aftur og skoðuðum og þá sagði maðurinn í afgreiðslunni að verðið væri 425 pund en okkur tókst að þröngva hann niður í 400 ef við myndum greiða allan tímann út strax í byrjun. Þetta er því erfið staða … eigum við að fara aftur til hennar og borga þetta lægra verð? Sjáum til.

Þegar ég fór að semja við kínversku stúlkuna baðst Hjölli undan og beið í kaffihúsinu rétt hjá - honum finnst ákaflega erfitt að hlusta á svona prútt.

Vonandi skýrist þetta á næstu dögum en við höfum stúdíóherbergið sem við erum í núna í um 10 daga í viðbót. Þetta er undir súð í 3ja hæða raðhúsi í íbúðahverfi inni hjá fólki sem er kannski óþægilegt til lengdar.

Gömlu góðu dagarnir eru núna!

Ég hef verið í húsnæðispælingum undanfarið. Ekki það að ég sé óánægður með núverandi húsnæði, þvert á móti er ég mjög ánægður með það og mun líklegast eiga þessa íbúð lengi.

Pælingar mínar lúta að því að kaupa á einhverjum tímapunkti landspildu einhverstaðar á landinu og reisa þar fallegt hús þar sem hægt er að dvelja bæði veturs og sumars og eiga þá einnig litla íbúð í bænum og geta dvalið á báðum stöðum.

Kröfur mínar um jörðina eru þess háttaðar að ég mun seint láta þennan draum rætast. Kröfurnar eru t.d.:

1. Eignin þarf að vera langt frá þjóðvegum og helst á stað sem nánast enginn kemur til.
2. Fjarlægð frá borginni má helst ekki vera of mikil en ég set það þó ekki fyrir mig, mætti þessvegna vera á vestfjörðum eða á austurlandi.
3. Landspildan verður að hafa fallega sjávarsýn og helst ekki sjást byggð nálægt.
4. Nánasta umhverfi þarf að vera fallegt ásamt mögulega að gróðursetja tré og slíkt.
5. Nettenging verður að vera góð svo ég geti sinnt vinnu minni frá staðnum.
6. Ég þarf að geta reist stöndugt steinhús á svæðinu með stórri og glæsilegri stofu með stórum gluggum sem ná frá lofti til gólfs með góðu útsýni.

Aðrar kröfur verða ekki taldar upp hérna.

Ég hef örðu hvoru verið að skoða á vefnum eignir og sá ég t.d. eyju á Breiðafirði til sölu með uppsett verð 40 millur en bæði er verðið hátt og gríðarlega erfitt og dýrt að byggja húsnæði á slíkum stað.