Jæja, þá er maður loksins búinn að henda í málverk - hefur verið á hinum óskaplega langa “to-do” lista mínum.

Ég keypti trönur, liti og annað sem þarf og málaði sandinn í Hvestu, kannski hver að vera síðastur til að gera það. Ég er þokkalega ánægður með þetta fyrsta verk, samt mikið svigrúm til að bæta sig - ætli ég spreyti mig ekki á andlitsmynd eða einhverju slíku næst. Síðar gæti maður síðan málað svona 3ja metra langt málverk af öllum Ketildölunum og notast við ljósmyndir frá því þegar við Sonja keyrðum út Arnarfjörðinn norðanmegin.

Hérna er ég að mála meistaraverkið.

Hérna er síðan verkið sjálft.

Stefán frá Möðrudal hvað - ég sé ekki betur en ég sé miklu meiri naívisti en hann!

“Ég var að skrifa bók sem ég hélt að yrði eitt af höfuðverkum bandarískrar bókmenntasögu en náði aldrei að klára hana því ég notaði svo smátt letur.”
Woody Allen

Lapin Agile er einn af elstu revíuklúbbum Parísar og sennilegast einna best varðveitti. Staðurinn er staðsettur ofarlega á listamannahæðinni í Montmartre í norðurhluta Parísar. Að utan lítur klúbburinn út eins og lítið sveitakot sem passar ágætlega við þennan hluta Parísar því húsin eru mörg hver mjög vinaleg og lítil, allt öðruvísi en Hoffmann stíllinn sem einkennir stærstan hluta Parísar.

Lapin Agile er nánast alveg óbreyttur frá því Goya, Picasso og fleiri frægir listamenn stunduðu stóðlíf og drykkju innan veggja staðarins. Hann er að ég held alveg óbreyttur frá því hann var um 1870 og eru jafnvel borðin upprunaleg enda mikið útskorinn sem var veggjakrot fyrri tíma.
Veggir og loft eru dökkir af tóbaksreyk og mikilli setu sl. 150 ára og klósettið er einkar skrautlegt enda mikið búið að “krota” veggi og loft með hnífum. Árið 1904 málaði Picasso málverk sem heitir Au Lapin Agile sem gerði staðinn þekktann (málverkið er fyrsta myndin í þessari færslu). Steve Martin skrifaði síðan leikrit fyrir nokkrum árum sem heitir Picasso ath the Lapin Agile sem fjallar um þegar Picasso og Einstein hittast á staðnum og ræða snilligáfu.
Á hverju kvöldi er revíusýning á staðnum.

Lapin Agile að degi til.

Útskorið krot á klósettinu.

Við göngum inn á lítinn staðinn og fáum okkur sæti á trébekk við vegginn fjær útganginum. Við erum fyrst en reytingur af fólki kemur inn, bæði Frakkar og einhverjir ferðamenn. Í heildina voru gestir um 20 talsins. Loks gengu listamennirnir inn og fengu sér sæti á næsta borði sem stóð á miðju gólfsins og byrjuðu fjöldasöng. Nokkur lög voru sungin og var skemmtileg upplifun að vera í svona mikilli nálægð við söngvarana. Án þess að vita nokkuð um söngvana þá þótti okkur þetta líkt og þeir væru að syngja frönsku útgáfurnar af “Kveikjum eld”, “Þórsmerkurljóði” ofl.

Einn af söngvurunum hallar sér fram á borðið okkar og syngur.

Listamennirnir voru 10-12 talsins og hafði hver sína sérgrein. Á milli fjöldasöngs tók hver þeirra nokkur lög og var spilað undir á gítar, píanó, harmóniku eða ekki neitt. Eins var sérstök upplifun að hlusta á ljóðalestur á frönsku, en ekkert af skemmtuninni fór fram á ensku sem gaf þessu nokkuð “alvöru” fíling. Söngkonurnar voru sérstaklega góðar, tvær sungu með Edith Piaff stíl en sú þriðja og síðasta var hálfgerð óperusöngkona og var hreint út sagt stórkostleg, já alveg hreint unaðsleg. Sonja vill meina að útlitið hennar hafi haft þónokkuð vægi í mati mínu á sönghæfileikum hennar.

Í miðri dagskrá áttaði ég mig á merkilegri staðreynd: Kanínur eru gáfuðustu dýr jarðar fyrir utan beljur og froska.

Ef eitthvað mætti gagnrýna var að dagskráin tók aðeins of langan tíma þó að við hefðum dreypt á heimalöguðu berjavíni til að létta lund. Framan af kvöldi tóku frönsku áhorfendurnir vel undir þekktari lögin sem skapaði góða skemmtun en þegar leið á kvöldið fór fólk að týnast út. Undir lokin vorum við Skotta ein eftir ásamt þremur öðrum gestum og hlustuðum á trúbator messa yfir okkur af mikilli innlifun, sennilega svar Frakka við Bubba Mortens. Sætin voru auk þess hörð og óþægileg og maður því orðinn frekar þreyttur í baki og bakenda.
Ég dirfðist að stinga upp á því við Sonju að við ættum að drífa okkur út.

“Nei, það er algjör móðgun að fara í miðri dagskrá, það eru næstum allir farnir og hvernig heldur þér að honum líði ef allir fara þegar hann er að syngja?”

Þessi kona söng og spilaði í anda Edith Piaff.

Píanóið.

Ég hafði lítið um svör og í lokalaginu vorum við Sonja og þriðji gesturinn ein eftir en Bubbi hætti sem betur fer á endanum - ég var farinn að mæla út bekkina til að leggja mig. Ég held að planið hjá honum hafi verið að syngja þangað til allir væru farnir en hann vanmat þrjósku Sonju. Hann þakkaði okkur þó voðalega vel fyrir að halda út dagskránna.

Veggirnir voru skreyttir innrömmuðum blýantsteikningum eftir gömlu meistarana, Goyja, Picasso, Dali … mig.

Ég bendi á athugasemd frá Sigga á bloggið listamannsins líf þar sem hann hefur boðið 1000 krónur í myndirnar tvær.

Eins og þeir útvöldu sem hafa sótt okkur Sonju heim síðustu ár vita þá höfum við ákaflega gaman af gömlum hlutum enda bæði gamlar sálir. við vorum því ákveðin í að skoða nokkra markaði í París í ferðalaginu og þá aðallega um helgi því skemmtilegustu markaðirnir eru flestir bara um helgar.

Eftir að hafa tekið lest nánast þvert yfir borgina lentum við á litlum götumarkaði sem lá beggja vegna við rólega umferðargötu og var þar verið að selja það mesta drasl sem ég hef séð. Fólk var þarna að reyna að selja fúnar spýtur, brotna myndaramma, málverk sem voru orðin blaut (af rigningunni sem var þennan daginn) ásamt öðru skrani sem ég hefði haldið að væri engin verðmæti í. Við stöldruðum stutt þarna því markaðurinn reyndist bara vera opin til hádegis og fólk var byrjað að taka niður básana og hlaða bílana af verðmætunum. Þetta var flóamarkaður sem stóð undir nafni.

Það var gríðarleg rigning og fáir á ferli - við Sonja vorum í regnaslám og fékk maður netta þjóðhátíðar-í-eyjum tilfinningu. Við ákváðm að kaupa ekki regnhlíf því þá er alltaf önnur höndin upptekin auk þess sem Sonja stangar augun úr annarri hverri manneskju sem hún mætir ef hún er með svo stórhættulegt vopn í hendi. Það var líka gott að vera svona klæddur svo fólk áttaði sig ekki á því að við erum milljónamæringar.

Ég í regnsláinni í úrhelli.

Við héldum til baka og eftir 19 stopp í neðanjarðarlestinni vorum við komin í hinn enda borgarinnar á markaðinn “Les Puces de Saint-Quen” sem okkur hafði verið tjáð að væri sá besti og stærsti í borginni fyrir antík.

Óspennandi hverfi tók á móti okkur, við byrjuðum að fá okkur kaffi og kók og héldum síðan áfram för okkar fótgangandi. Eftir stutta göngu undir hraðbraut vorum við komin á rétta götu og leist okkur ágætlega á þetta, virtist vera nokkuð löng gata og allavega ein gata til hvorrar hliðar. Eftir að hafa gengið nokkrar litlar þröngar hliðargötur gerðum við okkur grein fyrir stærðinni á þessum markaði - Sonja missti andann í örskamma stund. Stuttu síðar komumst við yfir kort af svæðinu og þá var það enn stærra en okkur hafði órað fyrir, þetta er eiginlega samansafn af nokkrum “litlum” mörkuðum í göngufæri hver við annan. Hver markaður er nokkrar litlar göngugötur með litlum búðum/básum beggja vegna. Guð minn góður stærðin á þessu - við trúum ekki öðru en að þetta sé stærsta antíkmarkaðssvæði í heimi, við værum a.m.k. hissa ef stærri markað væri einhverstaðar að finna. Þarna bókstaflega úir og grúir af búðum með öllu sem hugurinn girnist ef maður á annað borð vill ekki hafa allt eins og nýsleginn túskilding á heimili sínu, þótt reyndar sumir selji mjög vel uppgerða hluti sem varla sést nokkuðuð á. Búðir og básar skipta hundruðum. Elsti hluti markaðsins sem við byrjuðum á að skoða er sá elsti í borginni, um 150 ára og hann er í dag friðaður, ekki má breyta kofum og öðru þarna og rafmagnslínurnar sem hanga út um allt fyrir ofan eru einnig friðaðar. Þótt rafmagnið verði sett í jörðu núna á næstunni þá má ekki fjarlægja línukraðakið sem flækist fyrir ofan básana.

Horft inn eina markaðsgötuna.

Scrabble.

Úrvalið þarna er líka stórbrotið og ég fullyrði að það sé hægt að fá flest það sem hugurinn girnist. Litlar búðir/básar selja skran og stærri búðir selja heilu veggina úr kastölum. Það væri of langt mál að fara að telja upp þá hluti sem við höfðum áhuga á en við fundum t.d. skrifborð fyrir tvo sem við vorum alvarlega að spá í að kaupa í stofuna sem vinnuborð og skipta borðinu okkar þá út, sem betur fer tók skynsemin yfirhöndina og við slepptum því að fjárfesta í gripnum. Við sáum skemmtilegan vínskáp sem við vorum næstum búin að kaupa, búddalíkneski, málverk og allskonar smádót sem við vorum að spá í. Skynsemin náði þó ekki alveg yfirhöndinni því við keyptum þrjá hluti:

1. Slá, þ.e. klæði sem konur bera á herðunum sem var sérsaumuð fyrir aðalskonu í París c.a. 1900. Hún var í góðu ásigkomulagi og var keypt af búðareigandanum af dóttur hennar fyrir skömmu, dóttirin er níræð í dag.
2. Kaffikvörn af gamla skólanum með skemmtilegum tannhjólum ásamt tréskúffu til að taka við malaða kaffinu.
3. Veggklukku sem var smíðuð af klukkumeistara Lúðvíks um 1860. Við höfum lengi verið að skoða og pæla í klukkum og þessi var sú eina rétta. Sjálf skífan er úr gleri og eina sem sést á henni er rautt ryð, í kringum “trekk-gatið”, þ.e. gat rétt fyrir neðan miðju þar sem klukkan er trekkt einu sinni í viku, annars skemmtileg klukka.

Sá sem seldi okkur klukkuna er hollendingur um 60 ára, ákaflega rólegur og góðlegur maður sem minnti okkur á eldri iðnaðarmann frá Íslandi. Við spjölluðum lengi við hann og erum 100% viss um að þarna er góður og sanngjarn maður og við því með góð kaup í höndunum.

“Hvað kostar fermeterinn?” spurði ég fínan málverkasala sem virtist merkilegur með sig en hann hafði húmor fyrir spurningunni, kom mér skemmtilega á óvart. Málverkin voru annars frá milljón og uppúr.

Leikfangalest.

Gamlar myndavélar.

Mikið er um gamlar fjölskyldumyndir á svona mörkuðum og er sorglegt til þess að hugsa að enginn vilji lengur eiga þessar myndir - tapaðar minningar.

Andrúmslofið í svæðinu er ótrúlega þægilegt - fólk er ekkert að reyna að selja manni of mikið, leyfir manni gjörsamlega að skoða í friði á meðan það sjálft er að dunda sér við eitthvað, lesa, borða, leysa krossgátur eða jafnvel blunda. Allir virðast sanngjarnir og segja manni hreint út hvort um nýjan eða gamlan hlut er að ræða (nema þau séu svona góð að plata), galla og annað sem maður þarf að vita og er ekki að reyna of mikið að pranga inn á okkur eins og ég sagði frá áður. Eins eru flestir hlutir verðmerktir og því ekki verið að svindla um of á heimskum túristum. Okkur var m.a.s. boðið upp á hádegisverð í einum básnum þar sem fókið var að snæða þegar við gengum þar framhjá.

Það eru margir mjög sérstakir hlutir þarna í boði og má nefna eftirfarandi sem ég man eftir í svipan:

1. Stóra og vígalega vélbyssu úr vélbyssuhreiðri.
2. Beinagrindur af öpum, mönnum og öðrum kvikindum.
3. Vagn fyrir hefðarfólk þar sem hægt var að renna inn stöngum en því miður fylgdu engir þrælar með til að bera Sonju svo við keyptum hann ekki.
4. Lestarvagnar og teinar sem var búið að breyta í stofuborð og borðstofuborð.
5. Heilu stigarnir úr kirkjum með handriðum.
6. Um 4 metra háir veggir úr höllum, útskornir og skreyttir.
7. Hestar og önnur dýr úr hringekjum.
8. 3ja metra há búddalíkneski sem kostuðu á 3ju milljón.
9. 3-4 hundruð ára gömul málverk sem voru óheyrilega dýr.
10. Gömul hefðarklósett.
11. Bátar

Járnbrautarborð.

Vélbyssur.

Þessi kanína lítur út fyrir að vera jafn hættuleg og Pílatus.

Við heyrðum söng í anda Edith Piaff handan við eitt hornið og forvitnin rak okkur áfram inn á veitingastað sem tónlistin kom frá. Þar voru um 3-4 gestir sem sátu að snæðingi en þjónustufólk sat og beið eftir gestum. Uppi á sviði söng eldri kona með kolsvart hár og tveir herramenn spiluðu undir á hljómborð og harmóniku. Veitingastaðurinn var skreyttur myndum af söngkonunni þegar hún var nokkrum árum yngri og nokkrum kílóum léttari. Loftið var skreytt rauðum glanspappír, jólakúlum og öðru skrauti sem við á Íslandi tengjum við jólin. Allt var þetta skemmtilega hallærislegt og ekkert annað að gera en setjast niður, fá sér að borða og fylgjast með.

Brosmild, ansi sver og góðleg þjónustukona kom til okkar sem gæti verið eigandinn og færði okkur matseðilinn. Hún stóð yfir okkur á meðan við ákváðum okkur og Sonja benti á Frankfurther pylsur, þá leit þjónustukonan upp á næstu hæð og öskraði:

“Frankfurther!”

Ég leit upp nokkuð hissa, hélt síðan áfram að skoða matseðilinn og benti að lokum á steik.

“Bief” kallaði hún upp á næstu hæð.
“Anything to drink?”
“Coka and beer” svöruðum við.

Í þetta skiptið kallaði hún upp pöntunina og beindi orðunum á barinn sem var í hinu horni salarins.

Pöntunin var komin til skila.

Þar sem við sátum nánast ein fyrir miðju salarins og beindi Manuela öllum sínum fallega söng að okkur, brosti blítt, lagði mikla tilfinningu í sögninn og var bara hin skemmtilegasta. Fyrir utan okkur voru 4 gestir sem sátu í hornunum og um 11 starfsmenn sem voru greinilega að bíða eftir að mesta ösin myndi koma eða að hvíla sig eftir hádegisösina.
Manuela tók sér hlé og gekk á milli gesta söfnunarkörfu. Ég gaf henni evru. Hún virtist ánægð með þessa upphæð þó lítil væri því í næstu pásu kom hún með áritaða mynd af sjálfri sér og gaf okkur - áritunin hljómaði svona:

“Manuela, Chante Édith Piaf - Souvenir de Manuela”

Þegar við höfðum lokið við að snæða kom aðeins yngri maður og söng en var hann alveg skelfilegur, já alveg hreint fanta slæmur. Við báðum um reikninginn og áttum rétt fyrir matnum - reikningurinn hljómaði upp á 40.50 evrur og við áttum sléttar 42 evrur. Við greiddum 41 evru og hröðuðum okkur áleiðis út en hann hætti söngnum, stökk til okkar með baukinn og brosti þannig að við gátum eiginlega ekki annað en gefið honum síðustu evruna. Ekki eins og þetta væri Rolo.

Dagsbirtan tók á móti okkur og skyndilega var veitingahúsið eins og undarlegur draumur.

Manuela bíður eftir evrunni sinni.

Þessi þjaði til borðs.

Manuela í pásu.

Einmanna aðdáandi.

Við fundum ofangreinda klukku stuttu síðar hjá Hollendingnum fljúgandi. Ég passaði búðina hans á meðan hann flögraði með Sonju í hraðbanka - hann bað mig sérstaklega að gæta að þjófum. Ég fann gott prik í búðinni sem ég hafði í höndinni og kom mér fyrir í ruggustól við innganginn.

Klukkusalinn.

Ég mæli sterklega með því að fólk sem fer til París kíki á þennan Saint-Quen markaðinn ef það hefur áhuga á hlutum með sögu. En fyrir alla hina eru einnig heilu ferkílómetrarnir af hefðubundnum markaðsbásum sem selja nýja hluti - þó langmest föt.

Pundið stóð í 151 krónum, evran í 120 krónum og viðskipti í Kauphöllinni námu 110þ krónum.

Líf listamannsins er enginn dans á rósum eins og ég fékk að kynnast í gær. Við Sonja gengum eftir Signu og komum okkur vel fyrir í litlum garði með útsýni yfir Notre Dame. Þar fór Sonja að lesa en ég fálmaði æstur ofaní töskuna mína og dró þar upp litla teikniblokk og blýant sem ég hafði fjárfest í í London fyrir vikum síðan og séð þessa stund í hyllingum.

“Ég ætla að henda í eina mynd!” sagði ég stoltur, og Sonja brosti í kampinn og sagðist hlakka til að sjá útkomuna.

Da Vinci, Picasso, Gogh, Monet, Warhol, Dali, Matisse, Rembrandt, Kjarval og ég.

Ég opnaði blokkina, valdi vandlega fyrstu síðuna og rétti út höndina með þumalinn upp til himins til að mæla út hlutföll kirkjunnar. Ég færði síðan blýantinn að bókinni og fyrsta guðdómlega strokan varð að veruleika - ég er ekki aðeins listamaður heldur heimsmaður!

Fleiri línur og strokur mynduðust á pappírnum og ég fór að átta mig á að þessi kirkja væri líklegast erfið fyrir unga nema en bjóst nú við að endanleg útkoma yrði stórgóð og kæmi mér jafnvel á óvart. Eftir langar 4 mínútur var listaverkið tilbúið og ég horfði á það ráðvilltur. Er þetta eitthvað nútímalistaverk eða er snilldin kannski svo mikil að ég skil hana ekki einu sinni? Kannski var bara blýanturinn af rangri tegund eða blaðið ekki í réttun grófleika? Hefði ég kannski átt að nota pensla og striga? Þúsundir hugsana fóru í gegnum huga mér þegar ég starði á myndina og snéri henni á alla kanta.

Ég leit hikandi á Sonju þar sem hún lá við hlið mér með bókina fyrir andlitinu og veifaði hinni nýfæddu vansköpuðu mynd fyrir framan hana.

Sonja horfði á myndina stutta stund og ég beið eftir stóra dómi. Hjartað barðist í brjósti mér og ég reyndi að mæla út andlitsdrætti hennar svo ég vissi sem fyrst hvernig gagnrýnandinn myndi taka í listaverkið.

“Þetta er hræðilega léleg mynd!” sagði hún samviskulaust og hélt áfram: “Þetta lítur ekkert út eins og Notre Dame. Þetta er allt í röngum hlutföllum og aftari turninn er allt öðruvísi en þú teiknaðir þetta! Þú verður að taka þér meira en 3 mínútur í þetta!” sagði hún harkalega og hristi hausinn.

“Ég var fjórar mínútur að þessu og auk þess tók ég mér listamannaleyfi til að gera turnana meira spennandi.” stamaði ég upp og horfði á myndina til að sjá hvort ég gæti ekki bent henni á snilldina.

“Ertu að reyna að gera turnana meira spennandi en þeir eru á Notre Dame?” spurði Sonja hissa.

“Jaa.” stamaði ég og horfði enn stífar á myndina. Nei, það var ekki um að villast. Gagnrýnandinn hafði rétt fyrir sér, myndin var hræðilega léleg og listamanni alls ekki sæmandi.

Sonja tók bókina og fletti fram á næstu síðu sem var sem betur fer tóm.

“Hérna, prófaðu aftur og taktu þér meiri tíma í þetta í þetta skiptið!” sagði kennarinn/gagnrýnandinn og rétti mér bókina.

Ég mældi kirkjuna út með augunum í nokkrar mínútur og ákvað að gefa mér meiri tíma í þetta í þetta skiptið - ég hafði verið of æstur í að teikna þegar ég gerði fyrra verkið og því hafði farið sem fór.
Síðari myndin tók um hálftíma og Sonja varð hissa á henni og ég líka.
Svona vinnur maður best undir pressu.

… ég

Við Hjölli fórum í búð sem selur vörur fyrir listamenn, þ.e. pensla, blýanta, striga, liti, strokleður og jafnvel penna. Ég keypti þar allskonar hluti til að stunda listsköpun mína en Hjölli vildi endilega að ég myndi kaupa mér pappírstætara.

Svo ég vitni í Harvay Korman sem lést í síðustu viku: My mind is a raging torrent, flooded with rivulets of thought cascading into a waterfall of creative alternatives.

Það hefur lítið heyrst af okkur Hjölla hérna undanfarið og er það að hluta til vegna anna í skóla ásamt samkvæmislífi síðustu helgi. Skólinn gengur vel, Hjölli er reyndar ekki alveg sáttur með hvað hægt gengur í hans kennslu vegna þess að 1-2 nemendur eru seinni en aðrir en hann er samt að læra helling og það er það sem skiptir máli.

Ég er ekki aðeins að læra um animation í mínum bekk heldur hefur Jeff kennt okkur teikningu og það sem skiptir máli í leiklist. Við tókum heilan dag um daginn þar sem breskur leikhúsleikari kom, að nafni Richard Knight (http://mimethegap.com), og var með bekkin allan daginn að kenna okkur látbragðsleik og ýmislegt sem viðkemur leiklistinni. Allan daginn þufti maður að fara fyrir framan bekkinn hvað eftir annað og leika eða láta eins og kjáni og var þetta eins og heill dagur í samkvæmisleikjum. Í lokin höfðum við 10 mínútur til að semja leikrit í anda Commedie del’arte sem er tegund af leik þar sem allt er ýkt út úr korti og notast er við grímur til að túlka þekktar persónur úr þessu leikformi.
Það var frekar erfitt að takast á við þetta verð ég að játa en ætli stirðbusalegur og lokaður Íslendingaþurs hafi nú ekki bara gott af þessu? Ég held það bara.

Hérna vorum við í leik þar sem notast var við hvítar grímur og nemendur áttu að stilla sér upp eins og um fjölskyldumynd væri að ræða og reyna að túlka einn fjölskyldumeðlim án tals og restin af bekknum átti að giska á hvaða persóna þetta væri (ég ákvað að leika snobbaðann frænda).

Lokaverkefnið mitt mjakast sem felst í því að taka kvikmyndabút, eða tal úr kvikmynd réttara sagt, og setja það í nýjan búning í teiknimynd. Ég tók fyrir kafla úr Princess Bride og gleð þar sennilegast Halla vin minn ásamt því að ná að gleðja Búrkna líka með því að nota staðlaða grímu-með-gleraugu-nefi-og-yfirvaraskeggi grímu, sem hann hefur ákaflega gaman af. Ég set inn lokaútkomuna í lok næstu viku.

Við fórum í grillveislu til bekkjarfélaga Hjölla á laugardaginn sem er frá Sviss. Hann er að leigja lengst úti í rassgati og tók það okkur um klukkutíma að komast á staðinn. Eftir grillið fórum við á bar sem hann var búinn að sérvelja þarna í hverfinu og reyndist hann ansi fámennur. Eftir fyrri leikinn fórum við í annað hverfi þarna nálagt þar sem Graham, sem var þarna með okkur, gekk í háskóla á yngri árum og kynnti hann okkur fyrir helstu börum staðarins. Ágætt kvöld sem endaði nærri því illa þegar reiðhjólamaður hjólaði á Graham á fullri ferð þegar við vorum á leið heim en sem betur fer sluppu þeir með mikil meiðsli.

Læt nokkrar myndir fylgja ykkur til yndisauka:


Greham að búa til heimatilbúna hamborgara og gestgjafinn (vélaverkfræðingur en furðu heilbrigður að öðru leiti) spaugast við Hjölla.

Umvafinn fallegum svanasöng í Hyde Park á sunnudaginn.

Læt þetta duga í bili.

Námskeiðið sem ég er á hérna hjá Escape Studios er að þjálfa okkur í að gefa persónum líf, þ.e. “Animation” eða kvikun eins og það kallast víst á íslensku. Við höfum síðustu vikurnar verið að gera ýmis verkefni og hef ég að ég held þegar sett 1-2 kvikmyndir hérna inn. Næstu þrjár vikurnar fara í það að gera lokaverkefni og þurftum við að velja okkur c.a. 10 sekúndna tal úr bíómynd og búa til þrívíddarteiknimynd í kringum talið, samt án þess að herma eftir myndinni.

Ég ætla að taka hina stórgóðu setningu úr Princess Bride þar sem aðalhetjan hittir morðingja föður síns og segir þetta fyrir bardagann: “My name is Indigo Montoya, you killed my father, prepare to die!”

Ég er með hugmynd að láta hnugginn, lítinn mann ganga inn í réttarsal. Þar situr dómarinn sem horfir reiðilega á manninn og gefur honum fingramerki  að hann sé dauðans matur með því að strjúka puttanum um háls sér. Þegar hinn meinti glæpamaður síðan er sestur stendur dómarinn og hallar sér fram og segir setninguna að ofan og ber hamrinum í borðið. Jafnvel gæti hann verið með gerviskegg, svona nef, skegg og gleraugu eins og hægt er að kaupa í partíbúðum og taki það af sér áður en hann segir setninguna.

Við munum leika atriðin á videovél í byrjun næstu viku til að hjálpa okkur við að kvika þetta - á þriðjudaginn verðum við allan daginn í leiklistar- eða látbragðsnámskeiði og þurfum að teikna upp myndina.

Talandi um teikningar þá fór allur föstudagurinn hjá okkur í að teikna lifandi módel. Það var virkilega skemmtilegt og mun ég örugglega reyna að bæta mig á þessu sviði og fara að teikna reglulega - hvað er meira töff en að mæta myndavélalaus í partí og henda bara í nokkrar myndir?

Ég var mjög slakur í teikningunni snemma um daginn eins og þessar myndir klárlega sýna framá:

Eftir að hafa meðtekið leiðbeiningar Pixar Jeffs um hvað beri að horfa á og hvernig maður eigi að nálgast það að teikna myndir fór að koma mynd á þetta hjá mér og kom ég eiginlega sjálfum mér á óvart þótt mér sé næstum alveg hætt að takast það. Nemendurnir í bekk Hjölla reyndar trúðu ekki að ég hefði teiknað þetta.

Hér er síðan mynd af listamanninum að skrifa þetta blogg:

Gary skólabróðir minn hérna í Escape á margt sameiginlegt með mér. Hann er ekki bara fjallmyndalegur og skarpari í hugsun heldur valdi hann nákvæmlega sömu kúrsa og ég svo við höfum því verið í sama bekk þessi tvö námskeið. Við ákváðum síðan báðir að taka aukaviku hérna og taka Renderman námskeið eftir námskeiðið. Hann er með sömu pælingar og ég (og Hjölli) hvað hann vill gera eftir námskeiðið, þ.e. gera eitthvað sjálfur frekar en að fara að vinna beint við þetta. Hann var einnig forritari á árum áður en hafði vit á því að fara út í eitthvað annað en það fyrir nokkrum árum síðan.

Það nýjasta sem er eins hjá okkur er að við í bekknum eigum að velja atriði úr einhverri bíómynd (hvað ætli það séu margar bíómyndir til og hversu mörg 10 sekúndna atriði eru í hverri bíómynd?) og við komumst að því í morgun að við völdum nákvæmlega sömu myndina og eikki bara það, sama atriðið. Fáránleg tilviljun.

Þetta er talbúturinn sem við völdum báðir, úr myndinni Princess Bride: Hljóðbútur.

Ég er að spá í að gera eitthvað öðruvísi með þetta, t.d. láta mann ganga fyrir framan dómara sem horfir illilega á hann - þegar maðurinn hefur sest rífur dómarinn skeggið af sér (greinilega platskegg) og segir setninguna í sömu andrá og hann slær niður hamrinum (aðrar hugmyndir vel þegnar).

Gary sagði að hann ætti íslenskan tvífara og mælti með því að ég færi bara út í að spila póker eins og hann, hlýt að vera góður í því.

Við Hjölli erum á kafi þessa dagana að klára módelin okkar fyrir föstudaginn en þá lýkur grunnnáminu í Escape og þá skilja leiðir, Hjölli fer í Characters og ég í Animation.

Myndavélin mín er að taka á sig mynd og svona lítur þetta út núna:

Ég á eftir að setja meiri áferð á ýmsa hluta myndavélinnar og þá aðallega á linsuna en þar þurfa að vera númer og annað slíkt. Ég hendi inn lokaútgáfunni um helgina, verður sennilega töluverðar breytingar síðustu dagana fyrir skil.

Hérna kemur samantekt á nokkrum litríkustu karakterunum á námskeiðinu sem við Hjölli erum á.

Kennarinn:
Kennarinn er með eindæmum þægilegur maður með mikla breska kurteisi sem er hressandi. Hann lítur út eins og granni gaurinn í Litla Bretland þáttunum. Hann hefur unnið að mörgum spennandi verkefnum, t.d. Harry Potter Goblin of Fire o.flr. Það var skemmtilegt að sjá á vefsíðu hans að hann gerði grafíkina sem er notuð í beinum útsendingum frá Evrópukeppninni á Sky - eitthvað sem við Hjölli höfum séð nokkur hundruð sinnum. Hérna er síðan hans: Gideon

Fjárhættuspilarinn:
Hann situr við hliðina á mér, uppsperrtur og ánægður með sig enda er hann sá sem kann mest í Maya í hópnum. Hann er reyndar hjálpsamur þannig að hann er ekki illa liðinn þó hann svari öllum spurningum kennarans áður en aðrir ná að hugsa upp svör. Hann er á námskeiðinu með unnustu sinni en hann klæðist svörtum buxum með gulum dreka eftir öðru lærinu í stíl við gular strípurnar. Hann er atvinnufjárhættuspilari, spilar póker, og var á top 50 lista yfir þá í Bretlandi í fyrra sem græddu mest. Hann þarf ekki að vinna framar frekar en hann vill því hann er margfaldur milljóner takk fyrir.

Sú spænska:
María hefur búið í Bretlandi í 6 mánuði, býr hérna ásamt unnusta sínum skammt frá þeim stað sem við Hjölli leigjum í Notting Hill hverfinu. Hún er stórkostlegur listamaður eins og sést á vefsíðu hennar. Hún hefur unnið að nokkrum bíómyndum á Spáni en maðurinn hennar er líka í bransanum og vann hann að hinni rómuðu mynd Pans Labirinth sem er 55. besta mynd allra tíma samkvæmt imdb. Hún er að læra ensku en tungumálið er hennar helsti veikleiki á námskeiðinu. Maðurinn hennar er í sama námskeiði og við en er í því á kvöldin samhliða vinnu. Við Hjölli ætlum að taka Sonju með okkur næsta föstudag á kaffihús með þeim hjónakornum og mun þar reyna á spænskuna hennar Sonju. Skoðið endilega síðuna hennar: Maria

Tjallinn:
Englendingur sem situr á aftasta bekk, lítur út eins og Jamie Carracher hjá Liverpool. Við fórum með honum á skrall sl. föstudag er hann hinn vænsti piltur. Einhver á barnum var með dónaskap við mig þegar hann sá ekki til og þegar ég sagði honum frá því seinna um kvöldið sagði hann mér að ég hefði átt að segja honum það fyrr því hann hefði látið viðkomandi biðja mig afsökunar … ég held að hann hefði látið verða af því og dóninn hefði mjög líklega beðið mig afsökunar. Hann er 43 ára og hefur búið hjá foreldrum sínum sl. tvö ár til að spara fyrir námskeiðinu en það er ekki ódýrt skal ég segja ykkur. Ég ætla að gefa honum Sigur Rós diskinn þann fyrsta og disk með Megas - hann er búinn að lofa því að hlusta jafn oft á diskana.
Félagi hans er að gera góða hluti í þessum bransa en hann fór í þennan sama skóla og við fyrir um tveimur árum síðan, ekki til að læra heldur til að fá sambönd í bransann í gegnum skólann … hann er með um 2 millur á mánuði núna en vinnur reyndar 16 tíma á sólarhring.
Góður piltur sem er annt um velferð vina sinna.

Sá gamli:
60 ára gamall og situr á fremsta bekk. Hann hefur unnið sl. ár hjá ITV sjónvarpsstöðinni við að gera allskonar grafík og slíkt í kringum fréttaþætti. Það er oft mikil pressa í þessu starfi, t.d. þurfti hann einu sinni að gera grafík þar sem súmað er inn á hönd og rauð blóðkorn streyma út um sár. Hann var í að klára þetta í auglýsingahléinu áður en þetta átti að fara live svo það má ekki mikið fara úrskeiðis.

“Hefur þú eki lesið Sjálfstætt Fólk? Það verða allir að lesa þessa bók. Þú munt standa upp sem betri maður að lestnum loknum og í raun ættum við að eiga þessa bók!” sagði Sonja einn góðan veðurdag fyrir skömmu síðan þegar við vorum að ræða þessa frægu bók. Daginn eftir keypti ég doðrantinn í Eymundson á Laugarveginum og byrjaði að lesa.

Ég ætla nú ekki að fara að skrifa einhvern bókadóm - sagan hefur dæmt þessa bók og hún yfir það hafin að einhver spjátrungur eins og ég sé að setja mig í eitthvert dómarasæti. Ég tel samt óhætt að ég segi frá hvernig hún höfðaði til mín.

Bókin er ákaflega löng og oft útúrdúrar eins og t.d. um sauðféð og annað en samt nær bókin að halda manni hugföngnum allan tímann. Bókin er listilega vel skrifuð, eins og mátti nú búast við, og í raun listaverk. Lýsingar á Íslandi í fyrndinni eru svo ljóslifandi, barátta fólks við landið og leikur þess þegar betur horfir. Söguþráðurinn er áhugaverður og ýmislegt skemmtilegt gerist auk þess getur maður lært heilmikið af lestrinum.

Ég hef oft verið dómharður á fólk og dæmt það af t.d. útliti, hegðun, gáfnafari, húmor, trausti, knattspyrnuáhuga o.flr., o.flr. Þessi aðferð við að dæma fólk er kannski ekki skilvirk og jafnvel flókin og því mun ég einfalda þetta kerfi og dæma fólk í framtíðinni á því hvort það hafi lesið Sjálfstætt Fólk eður ei.

Hefur þú lesið Sjálfstætt Fólk?

Ég gerði mér ferð niður í fornbókabúðina á Klapparstíg eftir vinnu í dag. Mér finnst nokkuð magnað að ganga þarna um búðina og anda að sér lykt af gömlum bókum og stemmingu sem fylgir svona búðum. Ég skoðaði ævisögur Íslendinga og þá sérstaklega listamanna sem ég hef fengið einhvern óskiljanlegan áhuga á. Ég t.d. hef keypt mér þrjár bækur undanfarið, Til Fundar við Skáldið, Sköpunarsögur og Sjálfstætt fólk og klárað eina af þeim.

Ég spurðist fyrir um áritaðar bækur eftir Laxness en það er lítið af þeim í umferð og er ástæðan helst sú að hann gerði lítið af því að árita, nokkrar slíkar bækur eru til en þær eru flestar í eigu útlendinga því Halldór gerði eitthvað af því að senda út og gefa bækur erlendum vinum sínum.
Það var reyndar maður þarna á vappi sem ég veit ekki hvað heitir sem á mesta úrval af árituðum bókum eftir Nóbelskáldið sem búðareigandinn vissi af en ég var ekkert að falast eftir einni af þeim. Lítið var til af bókum eftir hann í búðinni en einhverjar fyrstu útgáfur sem gætu verið góð kaup.

Ég heyrði búðareigandann segja frá því að góðborgari hafi komið í búðina fyrr um daginn og beðið um að fá 6 bækur að láni hjá honum sem hann ætlaði að taka með sér á eyðieyju eftir örfáa daga og átti hann sjálfur að velja fyrir hann bækur og ekki segja honum hvaða bækur það yrðu. Hann var samt að spá í að velja eina eftir Laxness.

Hvaða bækur ætti maður annars að taka með sér á eyðieyju?