Okuribito - Departures
Við Sonja sáum þetta Japanska meistaraverk fyrir nokkrum dögum síðan og hefur hún setið í okkur báðum. Myndin er mjög einföld en samt mjög ljóðræn og djúp … ef svo má segja. Hún vann óskarinn sem besta erlenda myndin í síðustu eða þarsíðustu verðlaunaafhendingu sem segir meira en mörg orð. Ég mæli með að fólk kíki á þessa mynd ef það vill sjá öðruvísi mynd en þessar hefðbundnu Hollywood myndir.

*****

Ég hef alltaf haft gaman af kvikmyndatónlist. Finnst hún oft lágstemmdari en þessi dæmigerða tónlist sem hljómsveitir dæla út og ef maður þekkir innihald myndanna sjálfra getur hugmyndaflugið farið á ferð þegar maður hlustar á slíka tónlist. Eins er kvikmyndatónlist náttúrlega oftast meira þemakennd heldur en gerist á flestum diskum. Uppáhalds tónlistin mín úr kvikmyndum má t.d. nefna úr Arizona Dream (klárlega í fyrsta sæti), The Last Mohican, Edward Scissorhands, Dead Man, O Brother, Where Art Thou?, The Virgin Suicides, Kill Bill, Underground (stórkostleg tónlist), The Graduate, Dracula, Manhattan, Koyaanisqatsi, Assassination of Jesse James, Rocky Horror o.flr.

Þessa dagana er ég að hlusta á nýja kvikmyndatónlist og ber þar hæst tónlist úr myndunum Coraline, Vantage Point, Mongol, Vicky Cristina Barcelona, Christmas on Mars og Slumdog Millionaire. Mæli með þessu fyrir þá sem hafa gaman af vandaðri tónlist.

Núna erum við að vinna í að gera “lyp-sync” á teiknimyndina okkar, þ.e. láta varir hreyfast með talinu. Jeff sagði okkur skemmtilega sögu frá því þegar hann vann hjá Pixar þá fór hann eitt skiptið í eitthvað fylki og eyddi á vegum Pixar einni helgi með öllum heyrnarlausum nemendum fylkisins í að kenna þeim að búa til teiknimyndir og sýna þeim Pixar teiknimyndir.
Hann fékk tölvupóst stuttu síðar frá einum foreldranum sem sagði honum að heyrnarlaus börn væri afskaplega hrifinn af myndum frá Pixar því þau gætu lesið af vörum persónanna það sem þau segja. Segir meira en mörg orð um það hvað Pixar leggur mikla vinnu í smáatriði.

Við Hjölli skelltum okkur í bíó í Shephards Bush nú um kvöldmatarleytið og sáum Indiana Jones. Aldrei þessu vant ætla ég að skella mér beint í stjörnugjöfina og setja hana í samhengi við gömlu myndirnar (allar stjörnur komnar frá mér og stjörnurnar eru frá einni til fimm):

IJ1: Raiders of the Lost Ark: 5 stjörnur
IJ2: Temple of Doom: 3 störnur
IJ3: Last Crusade: 4 stjörnur
IJ4: Crystal Scull: 1 stjarna

Já, eins og þið sáuð gaf ég myndinni bara eina stjörnu. Við Hjölli erum báðir mjög opnir fyrir ævintýramyndum og að hlutirnir séu settir í stílinn en þessi mynd hafði hvorki söguþráð né laut hún grunnlögmálum eðlisfræðinnar.  Myndin er algjört rugl frá A-Ö og mæli ég ekki með að fólk eldra en 12 ára sjái hana og myndi helst ekki mæla með að fólk yngra en 12 ára að sjá hana því nokkur atriði eru það óhugnanleg.

Okkur var eiginlega brugðið við myndina því hún er það léleg - okkur hafði verið tjáð fyrirfram að myndin væri slæm og höfðum við því ekki miklar væntingar en guð minn góður hvað hún skaut langt undir þær lágmarkskröfur sem við setjum um myndir. Þeir þykjast hafa verið 12 ár (eða voru það 16) við að finna rétta handritið og söguþráð þannig að ég skil hvorki upp né niður því þeir þurftu að lenda á þessari hörmung. Myndin er skammarleg og móðgun við áhorfendur, punktur og prik. Peningagræðgi Hollywood hefur náð nýjum hæðum eða lægðum!

Ford er sæmilegur en allir aðrir leikarar myndarinnar eru leiðinlegir og pirrandi og engin ástæða að telja þá upp - skoðið bara leikaralistann (ég meina það, það eru allir aðrir leikarar hræðilegir).

Sum atriði eru það fáránleg að þau láta myndir eins og Spiderman detta í sama flokk og Schindlers List.

Til hamingju George Lucas og Steven Spielberg, þið eruð búnir að eyðileggja þessa mögnuðu trílógíu … ég vil fá æsku mína til baka helvítis fíflin ykkar!

Það á að taka pörupiltana Grjóna og Stebba og flengja þá … Hjölli er búinn að bjóðast til að gera það.

Ég ætla ekki að eyða fleiri orðum í þessa hörmung og gef þessari mynd eina stjörnu - Hjölli vill gefa henni hauskúpur.

Gary skólabróðir minn hérna í Escape á margt sameiginlegt með mér. Hann er ekki bara fjallmyndalegur og skarpari í hugsun heldur valdi hann nákvæmlega sömu kúrsa og ég svo við höfum því verið í sama bekk þessi tvö námskeið. Við ákváðum síðan báðir að taka aukaviku hérna og taka Renderman námskeið eftir námskeiðið. Hann er með sömu pælingar og ég (og Hjölli) hvað hann vill gera eftir námskeiðið, þ.e. gera eitthvað sjálfur frekar en að fara að vinna beint við þetta. Hann var einnig forritari á árum áður en hafði vit á því að fara út í eitthvað annað en það fyrir nokkrum árum síðan.

Það nýjasta sem er eins hjá okkur er að við í bekknum eigum að velja atriði úr einhverri bíómynd (hvað ætli það séu margar bíómyndir til og hversu mörg 10 sekúndna atriði eru í hverri bíómynd?) og við komumst að því í morgun að við völdum nákvæmlega sömu myndina og eikki bara það, sama atriðið. Fáránleg tilviljun.

Þetta er talbúturinn sem við völdum báðir, úr myndinni Princess Bride: Hljóðbútur.

Ég er að spá í að gera eitthvað öðruvísi með þetta, t.d. láta mann ganga fyrir framan dómara sem horfir illilega á hann - þegar maðurinn hefur sest rífur dómarinn skeggið af sér (greinilega platskegg) og segir setninguna í sömu andrá og hann slær niður hamrinum (aðrar hugmyndir vel þegnar).

Gary sagði að hann ætti íslenskan tvífara og mælti með því að ég færi bara út í að spila póker eins og hann, hlýt að vera góður í því.

Eins og áður sagði þá eyddum við fyrri hluta laugardags með Maríu samnemenda okkar og Carlos unnusta hennar sem eru frá Madríd. Þar átti þetta samtal sér stað:

J: Hvernig velur fólk í Madrid hvort það styðji Real Madrid eða Atlitico Madrid - er það trú, borgarhluti eða eitthvað allt annað?
C: Aumingjar velja Atletico - sigurvegarar velja Real. Ég var einusinni aumingi.

Hann hefur reyndar engan áhuga á knattspyrnu en þessi setning hans var ansi hnittin. Það var gaman að spjalla við þennan gaur, mjög lítillátur þó hann hafi afrekað ýmislegt í kvikmyndabrannsanum. Hann hannaði og smíðaði t.d. stóran hluta af sviðsmyndinni af Pans Labrinith eins og ég hef áður sagt frá en núna síðast vann hann að stórmynd sem átti að heita Pompeii en hún fjallar um þrjá síðustu dagana í borginni fyrir eldgosið. Roman Polanski (sem er reyndar mjög góður vinur Carlosar) var leikstjóri og margir stórleikarar eins og Scarlett Johanson áttu að leika og ekkert átti að spara til að gera hana sem glæsilegasta - yrði sennilegast ein dýrasta mynd allra tíma. Þegar það var búið að vinna í myndinni í 2-3 mánuði og Carlos búinn að hanna mjög flott sett var ákveðið að hætta við myndina og er engin von til þess að hún verði gerð. Sorglegt því þessi mynd hefði verið mjög áhugaverð.

Eftir skóla fyrr í dag settist ég eins og gott er að gera eftir erfiðan dag á klósettið þar sem ég gluggaði í bók. Bókin heitir Minnisbók eftir Sigurð Pálsson sem ég hef verið alltof lengi með og er rétt búinn með 1/3 eftir rúmlega tvær vikur en það er nú önnur saga (fer sennilega ekki nægilega oft á klósettið). Í kaflanum sem ég las talar hann um form sem hann kallar atburðaskáldskap. Það er að setja upp eitthvað skáldað dæmi um atburð sem eru skondnir. Dæmi um svona hjá honum er:

Ganga inn um aðaldyr Alþingis og biðja þingvörð mjög kurteislega að fá að tala við Lilla klifurmús. Ef þingvörðurinn kannast ekki við neinn með því nafni á að spyrja hann hvort hann sé nýbyrjaður.

Þetta er skemmtilegt form sem við Hjölli og aðrir félagar okkar notum mikið en hef ekki áður séð dæmi um það í bók, hvað þá að það sé komið nafn á það.

Ég nefni þetta því fyrr í dag fengum við Hjölli einmitt hugmynd að einu slíku dæmi þar sem við sátum í litlu herbergi í skólanum og hlustuðum á hotshot tala um kvikmyndir sem hann hefur haft yfirumsjón með tæknibrellum í, myndir eins og 10000 BC, Harry Potter (allar myndirnar), Elizabeth o.flr. hjá fyrirtæki sínu Moving Picture Company. Hann er reyndar að fara að hætta því hann er að fara að snúa sér að leikstjórn. Hann átti einn snilldar branndara þegar hann var að sýna úr myndinni 10000 BC þegar mammútar voru að draga steina við byggingu píramída:

“Maður getur lært mikið um sögu og eðli hluta í þessum bransa þegar maður er að rannsaka efni fyrir myndir - ég vissi t.d. ekki áður að mammútar hefðu verið notaðir við byggingu Píramídana!”.

Það hló enginn.

En snúum okkur aftur að atburðaskáldskapardæminu sem við Hjölli hugsuðum upp eftir þetta spjall við gaurinn sem átti sér semsagt stað í litlu herbergi og sat fólk við vegginn í tveimur röðum við vegginn sem við sátum við, semsagt fólk í einni röð fyrir framan okkur:

Spyrja hann eftirfarandi þegar opið var fyrir spurningar frá nemendum: “Hvað kostar þetta fyrirtæki þitt því við erum frá Íslandi en Íslendingar eru að kaupa upp öll merkilegustu fyrirtæki Lundúna?” og taka upp veskið í sömu andrá, rífa upp kreditkortið og skutla því á gólfið fyrir framan tærnar á honum.