Ég er á kafi í tónlistarpælingum þessa dagana. Litli bróðir skilaði mér Kef Coda 9 hátölurum sem hann hefur verið með í láni ó nokkur ár. Þar sem við Sonja erum mikið við vinnuborðið í aukastofunni og hlustum oft saman á tónlist úr hátölurunum á tölvunni ákvað ég að taka skurk í þessum málum og gera þetta almennilegt.

Ég tengdi þessa hátalara við lítin T-Amp magnara sem ég átti en hann reyndist ekki nægilega kraftmikill til að “keyra” þessa stóru hátalara. Ég fór því í smá rannsóknarvinnu til að komast að því hvernig ég gæti fengið frábært hljóð úr tölvunni við þessa hátalara. Ég las mér aðeins til og spurðist fyrir á head-fi.org.

Niðurstaðan var sú að kaupa tvö tæki:
Glow Amp One magnara sem mun keyra hátalarana. Þetta er túbumagnari með mjúkt og gott “gamaldags” hljóð sem mér þykir skemmtilegt (hef reyndar ekki heyrt í honum ennþá, hann er á leið til landsins en samkvæmt rannsóknarvinnunni ætti hann að vera málið fyrir mig.
Tölvur eru með innbyggðan módul að breyta stafrænu hljóði yfir í “analogue” merki sem fer síðan út um tengið fyrir heyrnartólin. Þetta kallast DAC (digital-to-analogue) converter og er ekkert spes í tölvum ásamt því að heyrnartólstengið er yfirleitt ekkert spes. Menn hafa því verið að nota dac sem tengist við tölvuna með USB eða optical tengi. Ég ákvað því að kaupa útværann DAC til að ná fram sem bestu hljóði. Var tæki sem heitir V-DAC fyrir valinu.

Ég var einnig að uppgötva forum þar sem menn eins og ég sem eru mikið að pæla í tónlist og einnig góðum hljómgæðum bera saman bækur sínar og eru að ræða um það besta í tónlistinni. Nú þarf ég kannski að fara að ripa diskunum mínum aftur í betri gæðum, þ.e. 320b eða jafnvel lossless. Sjáum til hvað ég nenni að gera.

Er að hlusta á alveg stórgóðann disk sem ég uppgötvaði fyrr í dag. Það er með sænskri hljómsveit sem kallar sig jj og platan heitir jj n° 2. Þetta er svona “feel-good” tónlist í anda We are from Barcelona, Knive og FM Belfast. Það er nánast eindæmi að ég nái disk við fyrstu hlustun en það gerðist í þessu dæmi. Ég vildi bara að hann væri lengri. Á köflum minnir söngur söngkonunnar á söng Ian Brown (ótrúlegt en satt) sem einhver sagði einhverntíman að væri besti söngvari í heimi.

Annars er hægt að lesa um þegar leiðir Eldklerks og Ian Browns skárust hérna: London Brown

Sonja átti degi of snemma, Morrissey á nefnilega afmæli 22. maí og hvað hefði verið skemmtilegra en Guggi hefði fæðst daginn sem Morrissey varð fimmtugur?

Ég mæli með lista NME um 50 quotes í meistarann og hérna eru þrjú ágæt:

On dying: “I have an unswayable obsession with death. If there was a magical pill that one could take that would retire you from the world, I would take it.”

On being miserable: “What’s the first thing I do when I wake up in the morning? Wish I hadn’t.”

On his public profile: “I’m dramatically underexposed. I demand more attention!”

Rokkið er svo sannarlega dautt.

Je Suis Morrissey

Ég hef alltaf haft gaman af kvikmyndatónlist. Finnst hún oft lágstemmdari en þessi dæmigerða tónlist sem hljómsveitir dæla út og ef maður þekkir innihald myndanna sjálfra getur hugmyndaflugið farið á ferð þegar maður hlustar á slíka tónlist. Eins er kvikmyndatónlist náttúrlega oftast meira þemakennd heldur en gerist á flestum diskum. Uppáhalds tónlistin mín úr kvikmyndum má t.d. nefna úr Arizona Dream (klárlega í fyrsta sæti), The Last Mohican, Edward Scissorhands, Dead Man, O Brother, Where Art Thou?, The Virgin Suicides, Kill Bill, Underground (stórkostleg tónlist), The Graduate, Dracula, Manhattan, Koyaanisqatsi, Assassination of Jesse James, Rocky Horror o.flr.

Þessa dagana er ég að hlusta á nýja kvikmyndatónlist og ber þar hæst tónlist úr myndunum Coraline, Vantage Point, Mongol, Vicky Cristina Barcelona, Christmas on Mars og Slumdog Millionaire. Mæli með þessu fyrir þá sem hafa gaman af vandaðri tónlist.

Kollegi minn hann Egill Helgason (við erum báðir bloggarar og lífskúnstnerar þannig að við hljótum að vera kollegar) hefur farið mikinn í að segja frá frægu fólki sem hann sér í sínum fjöldamörgu ferðalögum. Ég er ekki minni maður (já, Indverskur matur er fitandi, mjög fitandi) og ætla því að vera með svona “name-dropping” eins og hann. Við Sonja kíktum á Portabello markaðinn í Notting Hill til að kaupa 95 ára gamlan Kímónó sem hún hyggst klæðast á tyllidögum. Þar var frægur breskur sjónvarpsantíkmaður með fólki að hjálpa þeim að velja gamla muni og allt var þetta tekið upp. Ég þekki ekki nafnið á þættinum þannig að fólk verður bara að spyrja Google.

Seinna um daginn sáum við annan frægan kappa sem er öllu merkilegri. Við settumst inn á veitingastað nálagt Holland Park til að fá okkur síðbúinn hádegismat á sunnudegi. Þegar við vorum nýsest arkaði kunnuglegur náungi inn á staðinn, leit óþolinmóður í kringum sig og fór síðan aftur út - ég rétt náði að benda Sonju á hann. Nokkrum mínútum síðar kom hann aftur inn með c.a. 7 ára gamlan pilt og settust þeir við næsta borð. Móðirin, dökkleit kona kom nokkrum mínútum síðar og settist hjá þeim.
Þau voru þarna á næsta borði á meðan við snæddum matinn og mælti kappinn ekki orð af munni allan þennan tíma, var eitthvað að dunda sér við að senda smáskilaboð og horfa fýlulega fram fyrir sig. Konan var hin viðkunnalegasta, lék við strákinn og skiptu þau sér ekki mikið af Ian Brown. Þeir sem þekkja hann ekki þá var hann í hinni goðsagnakenndu hljómsveit Stone Roses og hefur auk þess sungið með hljómsveitum eins og Uncle o.flr.
Hann er mikill rebell eins og ég, var t.d. hent í steininn í 4 mánuði hér um árið fyrir að hóta flugfreyju að skera af henni hendurnar með plasthnífapörum. Í kjölfarið var eitthvað um veggjakrot einhverra húmorista í Manchester með “Free Ian Brown”. Hann var mestan þennan tíma í Strangeways fangelsinu sem Smiths platan “Strangeways, here we come” vísaði í.

Ég var bara 90% viss um að þetta væri hann þegar ég sá hann og fletti honum því upp á netinu og komst að því að hann á Mexíkanska konu, einn son og býr í Holland Park sem var næsta gata við þá sem við vorum að snæða þannig að þetta getur ekki hafa verið annar en hann.

Hann styður Manchester United svo ég geri ráð fyrir að það að ég hafi séð hann boði sigur í Evrópukeppninni á miðvikudaginn á móti Chel$ki.

Egill Helgason minn rass.

“I wonna be adored”.

Ég settist framarlega á tónleikunum með Kiss, hafði ekki miklar væntingar enda aldrei verið Kiss maður - þykir þeir frekar kjánalegir frekar en einhverjir miklir tónlistarmenn. Stór og mikil blökkukona með ungabarn í eftirdragi settist hjá mér, þetta var eiginkona Gene Simmons söngvara. Hún byrjaði samtal okkar ekki vel, fór að segja mér að ég væri óheppinn með útlit og varð ég voðalega skúffaður með það. Þegar leið á seinni hluta tónleikanna spurði hún mig hvort ég ætlaði að vera með eftirpartý heima fyrir hljómsveitina. Ég sagði henni að það væri eitt að mottóum mínum í lífinu að bjóða Kiss ekki heim í partý enda þætti mér vænt um íbúðina. Hún varð pirruð yfir þessu tilsvari og ég fór að hafa áhyggjur af því að fá reiða hljómsveitarmeðlima yfir mig svo ég stakk af.
Tónleikarnir voru ekkert spes og þeir tóku ekki aukalag. Það finnst mér lélegt og segir sitt um stöðu Kiss í dag.

Þegar ég vaknaði í morgun eftir þennan skelfilega draum blasti við mér óvænt sjón út um gluggann - jólasnjór fellur hægt til jarðar og jörð hvít. Hvaða rugl er þetta eiginlega, ég hélt að það væri komið vor í London?

Rokkið er dautt!

Ég hef hlustað mjög mikið á tónlist á þessu ári, tónlistaráhugi minn virðist aukast með hverju árinu og er ég glaður að ég er ekki ennþá dottinn í rútínuna sem flestir detta í sem hlusta á tónlist sem er svona: Menn sanka að sér nýrri og nýrri tónlist þangað til eitthvað gerist, oft í kringum 25 ára eða þegar menn fara í samband, eignast börn o.flr. og þá hætta þeir að hlusta á nýja tónlist og hjakkast á þeirri tónlist það sem eftir er sem þeir hlustuðu á fram að þeim tímapunkti. Dæmi um þetta eru menn á mínum aldri í dag sem hlusta á Pixies, U2 o.flr. - þeir sem eru eldri og hlusta bara á Bítlana o.s.frv.

Ég hef reyndar fengið einhvern tónlistarleiða núna, það sem ég hef verið að hlusta á undanfarið eins og Battles, Beirut, The Besnard Lakes, Bonnie Prince Billy og fullt af öðru sem byrjar ekki endilega á B. Allt hefur verið dull og ekki náð að kveikja í mér nema nöfnin byrji á M, eins og Mirrissey, Megas. Hvað var til ráða? Jú, ég fletti upp í tónlistinni og fann þá akkúrat sem undirmeðvitundin hafði verið að kalla á: Therapy?, það er sko “No bullshit Rock ‘N’ Roll”!

Lifi byltingin!!