Ég er að lesa áhugaverða bók sem er sjálfsævisaga ákveðins manns. Annar maður ritar formála sem er áhugaverður … hann byrjar svona:

Usually when you agree to write the introduction to a book, you do so because you truly care about the book: it’s readable, it’s got a high literary quality, so that you like or at least admire the author. This book, however, is the extreme opposite. It’s filled with evil, and this evil is narrated with a disturbing bureaucratic obtuseness; it has no literary quality, and reading it is agony. Furthemore, despite his efforts at defending himself, the author comes across as what he is: a coarse, stupid, arrogant, long-winded scoundrel, who sometimes blatantly lies.

Fór inn í stærstu bókabúð London núna um helgina með Hjölla í eftirdragi og þar í ljósmyndadeildinni var ein bók áberandi, The Icelandic Lightroom Adventure en sú bók skartar nokkrum myndum eftir mig. Skrítið að fletta bók í svona stórri bókabúð sem inniheldur myndir eftir mig - eiginlega súrealískt.

George Jardine einn af aðalmönnunum hjá Adobe sendi mér tölvupóst fyrir nokkru og benti mér á dóm um bókina þar sem gagnrýnandi hjá CNET sem þekktur er fyrir að vera dómharður nefndi sérstaklega “The Bergmanesque Effect” (sem ein af uppskriftum mínum í bókinni var víst kölluð) jákvæða umsögn. Gaman að þessu og gaman að hafa fengið tækifæri að taka þátt í þessu.

Við Sonja verðum annars með grein í júlíblaði Útiveru og munum líklegast eiga forsíðumyndina.

Rock on!

“Hefur þú eki lesið Sjálfstætt Fólk? Það verða allir að lesa þessa bók. Þú munt standa upp sem betri maður að lestnum loknum og í raun ættum við að eiga þessa bók!” sagði Sonja einn góðan veðurdag fyrir skömmu síðan þegar við vorum að ræða þessa frægu bók. Daginn eftir keypti ég doðrantinn í Eymundson á Laugarveginum og byrjaði að lesa.

Ég ætla nú ekki að fara að skrifa einhvern bókadóm - sagan hefur dæmt þessa bók og hún yfir það hafin að einhver spjátrungur eins og ég sé að setja mig í eitthvert dómarasæti. Ég tel samt óhætt að ég segi frá hvernig hún höfðaði til mín.

Bókin er ákaflega löng og oft útúrdúrar eins og t.d. um sauðféð og annað en samt nær bókin að halda manni hugföngnum allan tímann. Bókin er listilega vel skrifuð, eins og mátti nú búast við, og í raun listaverk. Lýsingar á Íslandi í fyrndinni eru svo ljóslifandi, barátta fólks við landið og leikur þess þegar betur horfir. Söguþráðurinn er áhugaverður og ýmislegt skemmtilegt gerist auk þess getur maður lært heilmikið af lestrinum.

Ég hef oft verið dómharður á fólk og dæmt það af t.d. útliti, hegðun, gáfnafari, húmor, trausti, knattspyrnuáhuga o.flr., o.flr. Þessi aðferð við að dæma fólk er kannski ekki skilvirk og jafnvel flókin og því mun ég einfalda þetta kerfi og dæma fólk í framtíðinni á því hvort það hafi lesið Sjálfstætt Fólk eður ei.

Hefur þú lesið Sjálfstætt Fólk?

Ég sá þessa bók á útsölu fyrir nokkru síðan og hún vakti áhuga minn því oft er skemmtilegt að lesa svona bækur í samtalsformi ásamt því að hvernig rithöfundar vinna finnst mér áhugavert.

Bókin er öll hin glæsilegasta í útliti, bæði vel uppsett og frábærar ljósmyndir prýða bókina. Kristinn Ingvason sér um myndatöku en hann er talinn einn af fremstu “portrait” ljósmyndurum landsins og eftir að hafa séð myndirnar í þessari bók þá skilur maður af hverju. Hann leitast við að ná myndum af fólkinu við vinnu sína þannig að vinnuaðstaða og nánasta nágrenni skili sér á myndunum og eru þær margar hrein listaverk og þá eru myndirnar af Elíasi Mar fremstar meðal jafningja þar sem hann situr í dimmri blokkaríbúð sinni með svartar gardínur fyrir gluggum.

Það tók Pétur Blöndal víst um 7 ár að vinna þessa bók og eru tveir af 12 viðmælendum hans horfnir yfir móðuna miklu. Hann undirbýr hvert viðtal greinilega mjög vel, les nánast allt sem hefur komið frá viðkomandi rithöfundi á prenti og vísar oft í setningar eða ljóðastúfa í viðtölum sínum sem gefur þeim væntanlega meiri dýpt. Persónulega er ég það illa lesinn að ég var smávegis úti á túni þegar hann var komin svona djúpt í pælingar við höfunda en maður hefur bara gott af því.

Viðtölin eru misjafnlega skemmtileg og fannst mér samtölin við Elías Mar, Sjón og Guðrún Helgadóttir standa upp úr. Sérstaklega var Elías Mar hreinskilinn og maður sem lætur greinilega allt flakka.

Þar sem viðtöl voru misjöfn og ég kannski ekki nógu skólaður til að meta dýpri pælingar bókarinnar gef ég henni eftirfarandi stjörnugjöf.

Ég gerði mér ferð niður í fornbókabúðina á Klapparstíg eftir vinnu í dag. Mér finnst nokkuð magnað að ganga þarna um búðina og anda að sér lykt af gömlum bókum og stemmingu sem fylgir svona búðum. Ég skoðaði ævisögur Íslendinga og þá sérstaklega listamanna sem ég hef fengið einhvern óskiljanlegan áhuga á. Ég t.d. hef keypt mér þrjár bækur undanfarið, Til Fundar við Skáldið, Sköpunarsögur og Sjálfstætt fólk og klárað eina af þeim.

Ég spurðist fyrir um áritaðar bækur eftir Laxness en það er lítið af þeim í umferð og er ástæðan helst sú að hann gerði lítið af því að árita, nokkrar slíkar bækur eru til en þær eru flestar í eigu útlendinga því Halldór gerði eitthvað af því að senda út og gefa bækur erlendum vinum sínum.
Það var reyndar maður þarna á vappi sem ég veit ekki hvað heitir sem á mesta úrval af árituðum bókum eftir Nóbelskáldið sem búðareigandinn vissi af en ég var ekkert að falast eftir einni af þeim. Lítið var til af bókum eftir hann í búðinni en einhverjar fyrstu útgáfur sem gætu verið góð kaup.

Ég heyrði búðareigandann segja frá því að góðborgari hafi komið í búðina fyrr um daginn og beðið um að fá 6 bækur að láni hjá honum sem hann ætlaði að taka með sér á eyðieyju eftir örfáa daga og átti hann sjálfur að velja fyrir hann bækur og ekki segja honum hvaða bækur það yrðu. Hann var samt að spá í að velja eina eftir Laxness.

Hvaða bækur ætti maður annars að taka með sér á eyðieyju?