Sá eftirfarandi klausu hjá áhanganda enska landsliðsins um að John Terry hafi verið gerður að fyrirliða:

“Great - makes life a lot easier. There is something so fitting that England - home to gratuitous, mindless violence, churlish, boorish behaviour, rampant in-your-face materialism and a brainless tabloid culture choose this hideous urinating lout to captain our national team of overpampered, overpaid, undertalented morons. May they fail in every endeavour.”

Annar hafði þetta um málið að segja:

“Rio has more pace, is better at heading and tackling, and has a greater tactical understanding of the game (for me the most important quality in a captain). Maybe Capello went with JT as he has more experience in leading a side of overpaid underahievers!”

Íslenska landsliðið er að gera frábæra hluti þarna úti - ég ætla að horfa á næsta leik þeirra.

Ég fór með félögum mínum Múbú og Búbúlú í sund í dag en þeir eru ættaðir frá svörtustu Afríku og því færir í flestan sjó.

Við stigum út úr bílnum við Nauthólsvík og börðumst í gegnum vindinn niður að sturtuaðstöðunni. Enginn var á ferli, aðeins nokkrir starfsmenn að skola heita pottinn. Úti á sjónum var einn gúmíbátur á vappi enda stórar öldur - flest skynsamt fólk heldur sig innandyra á svona dögum.

Við klæddum okkur úr fötunum og örkuðum niður að sjónum.

Ætlar enginn að stoppa okkur spurði ég Múbú á leiðinni og leit í kringum mig vongóður.

Hérna sést sporin í sandinum eftir Múbú og Búbúlú þegar þeir gengu út í sjóinn.

Við vorum orðnir vel kaldir þegar við byrjuðum að vaða út í sjóinn. Úff, þvílíkur kuldi. Þegar sjórinn var kominn upp undir mjöðm varð mér ljóst að ég myndi ekki hafa þetta af og ég fór að undirbúa að snúa við og fara í heita sturtu. Múbú og Búbúlú voru hvergi bangnir og skelltu sér til sunds án þess að hika.

Það er ekki fyrir hvíta menn að standa í þessu hugsaði ég með mér en ákvað samt að fylgja þeim eftir.

Öldurnar tóku faðmandi á móti okkur og maður tók fékk öðru hverju sjó upp í sig og niður í maga. Fljótlega stakk Búbúlú upp á því við okkur að við myndum snúa við - ég var ekkert að mótmæla enda farinn að huga að björgunarbátum í kring til að bjarga mér ef illa færi.

Við busluðum til baka og reyndum að tala saman því röddin er víst það fyrsta sem fer - Búbúlú er okkar mælskastur og var hann ekki nógu duglegur að stinga upp á umræðuefnum enda voru þetta klárlega umræðurnar hans.

Hann öskraði á okkur: “Syndið á móti straumi en ekki beint á land því annars farið þið beint í klettana” á einhverju afríkumáli.

Ég var orðinn alveg uppgefinn og þrekaður - landið virtist alltaf jafn langt í burtu. Þegar ég var kominn nokkuð nálægt ströndinni var ég nánast hættur að synda, buslaði meira og þurfti að hvíla mig - ég komst þá að því að því að ég gat gengið enda sjórinn ekki nema meters djúpur þarna. Ég gekk síðustu metrana.

Múbú og Búbúlú skildu ekki eftir sig jafn rismikil för þegar þeir gengu á land úr Atlandshafinu.

Sjórinn hafði ekki betur í baráttunni við Eldklerk eins og hann reyndar gerði á síðasta ári eins og má lesa um hér: Eldklerkur glímir við ægir og tapar.

Ég spurði starfsmann sem stóð með slöngu og var að smúla pottinn þegar ég gekk framhjá honum:

“Af hverju björguðuð þið okkur ekki?”
“Þið eruð í sjónum á eigin ábyrgð.” svaraði hann

Það var gott að komast í kalda sturtu og finna kuldasting um allan líkamann. Hressandi og verður endurtekið í næstu viku.

Ég og Múbú með Atlandshafið fyrir aftan okkur.

Með þessum árangri held ég að það sé ekki óraunhæft að stefna á Ermasund fljótlega.

Vonandi hafið þið haft gaman af lestrinum helvítis landkrabbarnir ykkar!