Ég fór með félögum mínum Múbú og Búbúlú í sund í dag en þeir eru ættaðir frá svörtustu Afríku og því færir í flestan sjó.

Við stigum út úr bílnum við Nauthólsvík og börðumst í gegnum vindinn niður að sturtuaðstöðunni. Enginn var á ferli, aðeins nokkrir starfsmenn að skola heita pottinn. Úti á sjónum var einn gúmíbátur á vappi enda stórar öldur - flest skynsamt fólk heldur sig innandyra á svona dögum.

Við klæddum okkur úr fötunum og örkuðum niður að sjónum.

Ætlar enginn að stoppa okkur spurði ég Múbú á leiðinni og leit í kringum mig vongóður.

Hérna sést sporin í sandinum eftir Múbú og Búbúlú þegar þeir gengu út í sjóinn.

Við vorum orðnir vel kaldir þegar við byrjuðum að vaða út í sjóinn. Úff, þvílíkur kuldi. Þegar sjórinn var kominn upp undir mjöðm varð mér ljóst að ég myndi ekki hafa þetta af og ég fór að undirbúa að snúa við og fara í heita sturtu. Múbú og Búbúlú voru hvergi bangnir og skelltu sér til sunds án þess að hika.

Það er ekki fyrir hvíta menn að standa í þessu hugsaði ég með mér en ákvað samt að fylgja þeim eftir.

Öldurnar tóku faðmandi á móti okkur og maður tók fékk öðru hverju sjó upp í sig og niður í maga. Fljótlega stakk Búbúlú upp á því við okkur að við myndum snúa við - ég var ekkert að mótmæla enda farinn að huga að björgunarbátum í kring til að bjarga mér ef illa færi.

Við busluðum til baka og reyndum að tala saman því röddin er víst það fyrsta sem fer - Búbúlú er okkar mælskastur og var hann ekki nógu duglegur að stinga upp á umræðuefnum enda voru þetta klárlega umræðurnar hans.

Hann öskraði á okkur: “Syndið á móti straumi en ekki beint á land því annars farið þið beint í klettana” á einhverju afríkumáli.

Ég var orðinn alveg uppgefinn og þrekaður - landið virtist alltaf jafn langt í burtu. Þegar ég var kominn nokkuð nálægt ströndinni var ég nánast hættur að synda, buslaði meira og þurfti að hvíla mig - ég komst þá að því að því að ég gat gengið enda sjórinn ekki nema meters djúpur þarna. Ég gekk síðustu metrana.

Múbú og Búbúlú skildu ekki eftir sig jafn rismikil för þegar þeir gengu á land úr Atlandshafinu.

Sjórinn hafði ekki betur í baráttunni við Eldklerk eins og hann reyndar gerði á síðasta ári eins og má lesa um hér: Eldklerkur glímir við ægir og tapar.

Ég spurði starfsmann sem stóð með slöngu og var að smúla pottinn þegar ég gekk framhjá honum:

“Af hverju björguðuð þið okkur ekki?”
“Þið eruð í sjónum á eigin ábyrgð.” svaraði hann

Það var gott að komast í kalda sturtu og finna kuldasting um allan líkamann. Hressandi og verður endurtekið í næstu viku.

Ég og Múbú með Atlandshafið fyrir aftan okkur.

Með þessum árangri held ég að það sé ekki óraunhæft að stefna á Ermasund fljótlega.

Vonandi hafið þið haft gaman af lestrinum helvítis landkrabbarnir ykkar!

Við gengum tímalega út úr hótelinu og stefndum niður götuna. Þegar við gengum inn aðalgötuna sáum við langa biðröð, um 30 metra.

“úff, við hefðum kannski átt að leggja af stað klukkutíma fyrr til að ná betri sætum.” sagði Sonja vonsvikinn þegar við tókum okkur stöðu aftast í röðinni.

Röðin færðist nokkuð fram á við fyrstu 20 mínúturnar en svo stoppaði allir og við stóðum næstum á sama stað í klukkutíma, 6-7 rútur komu stútfullar af túristum sem tóku flassmyndir af byggingunni og mjög margir voru með videovélar, tóku upp allt sem fyrir augu blasti á annars nokkuð ómerkilegri götunni. Miðað við að fólk tekur kannski 10-15 mínútur af videoefni við að standa í biðröð hvað er það með mikið efni þegar það kemur heim og hefur verið að skoða helstu merkisstaði og byggingar heims? Þurfa skyldmenni og ættingjar að sitja undir tugum klukkustunda af efni? Ég sé þetta miðaldra fólk ekki fyrir mér klippa þetta til, enda væri þá kannski ekkert eftir. Kannski ætla þau bara að klekkja á óvinum sínum með því að bjóða þeim á videokvöld?

Við fengum stórgóða hugmynd þar sem við stóðum í biðröðinni og horfðum á hana lengjast af Japönum, Kínverjum, Englendingum, þjóðverjum og öðru pakki:

Bjóða fólki heim til okkar í kokkteil og þegar allir eru komnir inn í stofunna þá renna rimlar niður fyrir glugga og hurðir - ljósið dofnar - gat myndast á loftinu og myndvarpi rennur niður og lýsir upp tjald á veggnum. Eldklerkur stígur fram í pilsinu sem hann keypti í Indlandi og Sonja í indverskum sarí, við mælum:

“Velkomin í myndasýningu úr Indlandsferðinni - við ætlum núna að fara í gegnum myndirnar 20.000 sem við tókum í ferðinni og reyna að segja söguna á bakvið hverja þeirra.”

Loks hreyfðist röðin og stuttu síðar gengum við inn í Rauðu Mylluna.

Ætli biðröðin hafi verið svipuð í gamla daga þegar þetta var gleðihús?

Moulin Rouge er orðin ansi fræg síðustu ár og sennilegast á samnefnd bíómynd ekki lítinn þátt í því. Ég var ekkert voðalega spenntur fyrir því að fara á svona sýningu en okkur fannst samt að við ættum að kíkja, ekki síst þarsem hótelið okkar var mjög nálægt staðnum sem stendur við götu sem er stútfull af klámbúllum og líklegast einn vafasamasti staður borgarinnar.

Svona lítur staðurinn út.

Sætavísir tók á móti okkur og fylgdi okkur til sætis sem var aftarlega við borð en við vorum vel fyrir miðju og auk þess uppi á stalli þannig að við vorum sæmilega ánægð með sætin. Á sama borði lenti fjölskylda frá Írlandi með franskann eiginmann.

Ljósin dofnuðu og fólk í silfurgöllum byrjaði að dansa - greinilega vel æft fólk. Fyrstu lögin voru í svona “Fame” stíl, allt mjög nútímalegt og alveg ágætt svona.

Ég þarf drykk hugsaði ég með mér.

Stuttu síðar kom kampavínsflaskan á borðið sem var “innifalin” í miðaverðinu, ég byrjaði að hella í mig ódýru kampavíninu. Sýningin batnaði.

Þjónn bankaði í mig og rétti mér reikninginn - 199 evrur … dýrt en hvað borgar maður ekki fyrir túristastaði? Ég straujaði kortið með ánægju og helti aftur í glasið, fyllti glasið.

Hvert atriðið tók við að öðru oft með miklum fjöldadansi berbrjósta stúlkna og samkynhneigðra karlmanna. Inni á milli voru öðruvísi atriði eins og töframaður sem var ansi hreint sniðugur og kona sem stakk sér nánast nakin í stóran vatnsgeymi sem kom upp úr gólfinu fullur af risaslöngum. Þar synti hún fimlega innan um snákana sem hugsuðu aðalega að komast úr þessu búri - enn að reyna þrátt fyrir tvær sýningar á dag.

Ég herti drykkjuna.

Sonja skríkti af ánægju þegar agnarsmáir smáhestar hlupu inn á sviðið og fóru þar í nokkra hringi ásamt því að gera töfrabrögð. Hundur birtist og allir hlógu voðalega mikið en ég var farinn að fylgjast meira með fólkinu í kring þegar berbrjósta stúlkurnar voru ekki á sviðinu. Þegar seig á seinni hlutann þá tóku við heldur hefðbundnari can-can dansar og flestir fullklæddir á sviðinu. En lokadansinn var svo aftur frekar súlulegur en þó alls ekki sóðalegur - allir í bleiku og allt í bleikum fjöðrum.

“Exit” skilti lýstist upp á maga töframannsins og allir sprungu úr hlátri - merkilegt hvað það þarf oft lítið til að fólk hlægi á svona sýningum.

Túristar.

Sýningin minnti mig á svona dæmigerðar sýningar á stórum hótelgörðum við Miðjarðarhafið að kvöldi til þar sem allir sitja við sundlaugina og horfa á skemmtiatriði í lokuðum hótelgörðum.

Guð hvað ég elska Miðjarðarhafið!

Við gengum út í nóttina eftir nokkuð skemmtilegt kvöld, skemmtilegra en ég bjóst við.

Moulin Rouge er ennþá gleðihús!

Lapin Agile er einn af elstu revíuklúbbum Parísar og sennilegast einna best varðveitti. Staðurinn er staðsettur ofarlega á listamannahæðinni í Montmartre í norðurhluta Parísar. Að utan lítur klúbburinn út eins og lítið sveitakot sem passar ágætlega við þennan hluta Parísar því húsin eru mörg hver mjög vinaleg og lítil, allt öðruvísi en Hoffmann stíllinn sem einkennir stærstan hluta Parísar.

Lapin Agile er nánast alveg óbreyttur frá því Goya, Picasso og fleiri frægir listamenn stunduðu stóðlíf og drykkju innan veggja staðarins. Hann er að ég held alveg óbreyttur frá því hann var um 1870 og eru jafnvel borðin upprunaleg enda mikið útskorinn sem var veggjakrot fyrri tíma.
Veggir og loft eru dökkir af tóbaksreyk og mikilli setu sl. 150 ára og klósettið er einkar skrautlegt enda mikið búið að “krota” veggi og loft með hnífum. Árið 1904 málaði Picasso málverk sem heitir Au Lapin Agile sem gerði staðinn þekktann (málverkið er fyrsta myndin í þessari færslu). Steve Martin skrifaði síðan leikrit fyrir nokkrum árum sem heitir Picasso ath the Lapin Agile sem fjallar um þegar Picasso og Einstein hittast á staðnum og ræða snilligáfu.
Á hverju kvöldi er revíusýning á staðnum.

Lapin Agile að degi til.

Útskorið krot á klósettinu.

Við göngum inn á lítinn staðinn og fáum okkur sæti á trébekk við vegginn fjær útganginum. Við erum fyrst en reytingur af fólki kemur inn, bæði Frakkar og einhverjir ferðamenn. Í heildina voru gestir um 20 talsins. Loks gengu listamennirnir inn og fengu sér sæti á næsta borði sem stóð á miðju gólfsins og byrjuðu fjöldasöng. Nokkur lög voru sungin og var skemmtileg upplifun að vera í svona mikilli nálægð við söngvarana. Án þess að vita nokkuð um söngvana þá þótti okkur þetta líkt og þeir væru að syngja frönsku útgáfurnar af “Kveikjum eld”, “Þórsmerkurljóði” ofl.

Einn af söngvurunum hallar sér fram á borðið okkar og syngur.

Listamennirnir voru 10-12 talsins og hafði hver sína sérgrein. Á milli fjöldasöngs tók hver þeirra nokkur lög og var spilað undir á gítar, píanó, harmóniku eða ekki neitt. Eins var sérstök upplifun að hlusta á ljóðalestur á frönsku, en ekkert af skemmtuninni fór fram á ensku sem gaf þessu nokkuð “alvöru” fíling. Söngkonurnar voru sérstaklega góðar, tvær sungu með Edith Piaff stíl en sú þriðja og síðasta var hálfgerð óperusöngkona og var hreint út sagt stórkostleg, já alveg hreint unaðsleg. Sonja vill meina að útlitið hennar hafi haft þónokkuð vægi í mati mínu á sönghæfileikum hennar.

Í miðri dagskrá áttaði ég mig á merkilegri staðreynd: Kanínur eru gáfuðustu dýr jarðar fyrir utan beljur og froska.

Ef eitthvað mætti gagnrýna var að dagskráin tók aðeins of langan tíma þó að við hefðum dreypt á heimalöguðu berjavíni til að létta lund. Framan af kvöldi tóku frönsku áhorfendurnir vel undir þekktari lögin sem skapaði góða skemmtun en þegar leið á kvöldið fór fólk að týnast út. Undir lokin vorum við Skotta ein eftir ásamt þremur öðrum gestum og hlustuðum á trúbator messa yfir okkur af mikilli innlifun, sennilega svar Frakka við Bubba Mortens. Sætin voru auk þess hörð og óþægileg og maður því orðinn frekar þreyttur í baki og bakenda.
Ég dirfðist að stinga upp á því við Sonju að við ættum að drífa okkur út.

“Nei, það er algjör móðgun að fara í miðri dagskrá, það eru næstum allir farnir og hvernig heldur þér að honum líði ef allir fara þegar hann er að syngja?”

Þessi kona söng og spilaði í anda Edith Piaff.

Píanóið.

Ég hafði lítið um svör og í lokalaginu vorum við Sonja og þriðji gesturinn ein eftir en Bubbi hætti sem betur fer á endanum - ég var farinn að mæla út bekkina til að leggja mig. Ég held að planið hjá honum hafi verið að syngja þangað til allir væru farnir en hann vanmat þrjósku Sonju. Hann þakkaði okkur þó voðalega vel fyrir að halda út dagskránna.

Veggirnir voru skreyttir innrömmuðum blýantsteikningum eftir gömlu meistarana, Goyja, Picasso, Dali … mig.

I’m Throwing My Arms Around Paris

París er sveipað einhverri dularfullri ævintýrablæju í huga mér. Ég hef aldrei komið til Frakklands og þaðan af síður til Parísar en samt finnst mér ég skynja stemmingu borgarinnar á einhvern hátt, þó það sé sjálfsagt misskilningur. Ég hef heyrt af mörgum sem hafa komið til borgarinnar og flestir mjög hrifnir, sérstaklega þeir sem læra inn á hana en eru ekki bara að feta stigur ferðamannsins.

Kvikmyndin Ratatouille gerði ekkert annað en að tendra enn þennan áhuga því hún nær nokkuð vel að fanga blæinn í borginni í einu bestu kvikmynd allra tíma að mínu mati (já, ég er búinn að sjá ALLAR aðrar kvikmyndir).

Eftir að við höfðum tékkað okkur inn á hótelið í Montemehre hverfinu drifum við okkur út og niður i neðanjarðarlestina - áfangastaðurinn Gay Pride í Bastille. Þegar við gengum upp úr neðanjarðarlestinni blasti við okkur mikið mannhaf og dynjandi bassi af danstónlist frá sviðinu - “these people are not kidding around with their homosexuality” varð mér hugsað.

Við fengum okkur snöggan döner kebab og skelltum okkur síðan inn í mannhafið. Þvílík og önnur eins flóra af furðulegu fólki, maður hefur sjaldan séð slíkt nema hugsanlega í Asiu. Allskonar klæðnaður og mjög margir að reykja eitthvað sterkara en Winston Lights. Fólk var heldur ekkert feimið við að vera bert að ofan, og er ég þá ekki endilega að tala um kvennfólkið heldur kynskiptinga sem höfðu ákaflega gaman að vera hálf naktir og stilla sér upp fyrir framan myndavélarnar.

Þegar við höfðum verið þarna góða stund heyrðust læti frá einum hluta torgisins og hljóp þar í gegn stór hópur af pörupiltum með óeirðalögreglu á hælunum. Þetta truflaði ekki góða skapið hjá fólkinu og pilturinn sem stóð við hliðina á okkur með skilti framaná sér sem á stóð “Free hugs” hélt áfram að faðma fólk sem kom hlaupandi úr öllum áttum til að fá faðmlag. Margir voru heppnir og fengu einnig sleik, flestir karlkyns þannig að sumir eru að taka þennan dag nokkuð létt.

Undir lok dasg þegar við gengum frá torginu að neðanjarðarlestinni gengum við framhjá óeirðalögreglu sem var búin að stilla sér upp, tilbúnir í allt. Farið var að bera á meira á hundum og vafasömum eigendum sátu og “chilluðu” á torginu en minna sást af “prúðbúnum” kynvillingum. Óperuhúsið er við enda torgisins og var skrítið að sjá uppstrílað snobblið koma út og ganga í kringum kynskiptinga sem voru nánast ekki klæddir.

Af hverju eru frakkar svona óþekkir?


Eins og sést eru menn ekkert spéhræddir.

Þessir fylgjast vel með almúganum á bastillutorginu.

Við borðuðum mjög seint á ótrúlega skemmtilegu brasserie rétt hjá hótelinu okkar sem heimamenn virtust sækja og voru þjónarnir kurteisir og skemmtilegir (vörusvik). Í sjónvarpinu var rugbý leikur sem flestir voru að fylgjast með enda var bærinn fullur fyrr um daginn af syngjandi fólki í gulum búningum - ég held að þeir gulu hafi tapað.


Dæmigert hús og brasserí í París.

… og að innan.

Sumar í París.

Það er eitthvað sem segir mér að ég muni einhverntíman á lífsleiðinni búa í París.

And how ya gonna keep ’em down on the farm
after they’ve seen Paris?

Þá er Sonja farinn til Íslands aftur eftir skemmtilega helgi - verð að viðurkenna að það var ansi erfitt að horfa á eftir henni í lestina, erfiðara en ég bjóst við en hún kemur nú fljótt aftur til London.

Sonja heimsótti vinkonu sína á föstudeginum en við Hjölli fengum okkur tvo bjóra með krökkunum í skólanum okkar Gideon kennara en þetta var síðasta vikan sem hann verður með okkur, fáum nýjan kennara í næstu viku. Á neðstu hæð skrifstofuhússins sem skólinn er til húsa er skemmtielgur pöbb með leðursófasettum, poolborðum og ýmislegu skemmtilegu og er vaninn að safnast þar saman á föstudögum. Gideon splæsti umgang af bjór á alla nemendurna, 12 talsins um leið og við mættum niður - kom okkur skemmtilega á óvart.

Hinn ofurkurteisi og þægilegi Gideon í Escape bol.

Hérna er hluti af hópnum. Blökkumaðurinn lengst til vinstri talar lítið og það sem hann talar skilst eiginlega ekki, einhver útnára enska sennilegast. Sá með strípurnar til vinstri er sá sem kann mest og er búinn að vinna inn sér peninga fyrir lífstíð með pókerspilum. Hann og unnusta hans spurðu okkur hjölla að fyrra bragði í síðustu viku hvort við vildum kannski koma með þeim út að borða í næstu viku, kom okkur skemmtilega á óvart. Ég er þarna með bjór framaní andlitinu eins og vanalega. Við duttum í það sl. föstudag með dökkhærða gaurnum hægra megin við hliðina á mér eins og áður hefur komið fram. Sá næsti er mjög dularfullur - við höfum aldrei heyrt hann mæla orð og tók ég ekki eftir honum í lítilli skólastofunni fyrr en langt var liðið á aðra viku. Við spiluðum knattspyrnu við þann næsta í einu hádeginu í síðustu viku - skemmtilegur fír. María sú spænska er sú næsta. Gaurinn í gráu peysunni er frá Birmingham og er að ég held múhaðmeðstrúar. Gráhærði kallinn er aldursforsetinn og mjög fínn náungi. Nuff said.

Við fengum okkur að borða um kvöldið með Sonju á Tequila Tex Mex sem er hérna skammt frá “íbúðinni” okkar. Við fengum okkur kokteila eftir matinn og var kominn einhver djammglampi í augun á þeim tveimur sem mér leist ekkert á enda orðinn þreyttur. Það var þó að samkomulagi að fá okkur einn bjór fyrir svefninn á hverfispöbbalingnum okkar.

Hjölli er svo mikill stuðbolti að það þyrfti stundum að sprauta hann niður.

Uppgötvun helgarinnar var sennilegast Portobello road, en þetta er víst stærsti antikbasar í heimi ef maður á að trúa þeim sjálfum. Við Sonja hofum bæði afskaplega gaman af því að skoða svona gamla hluti og Hjölli ekki síður. Við hittum maríu skólafélaga okkar og Carlos unnusta hennar í morgunkaffi og þau gengu með okkur um Portobello fram eftir degi - Sonja fékk að æfa spænskuna sína sem var bara mjög góð verð ég að segja. Um kvöldið fórum við þrjú á sýninguna Kabaret sem var strípalingasýning hin mesta og er Hjölli þegar byrjaður að skipuleggja að fara aftur á hana - mér nægir eitt skipti.

Menningastofnanirnar British Museum og H&M voru á dagskránni í dag. Þetta er sennilegast fjórða skiptið sem ég fer á þetta safn (ekki þó allt í þessari ferð) og maður verður ekki leiður á því að skoða magnaða hlutina sem hafa verið rænt af þjóðum út um allan heim - sérstaklega er Egypska deildin í uppáhaldi hjá mér.

Hér eru nokkrar myndir frá laugardeginum:

Sonja og Hjölli fá sér snarl á einum af betri búllum bæjarins.

Ég er þarna mjög þreytulegur en það er sennilegast að hluta til útaf því að Hjölli lagði fyrir mig uppblásnu og þunnu dýnuna sína á gólfið fyrir mig og var það tilbúið þegar ég kom heim frá Liverpool stöðinni eftir að hafa náð í Sonju. Ég hélt að hann væri búinn að blása í hana og græja allt en varð hissa þegar ég lagðist til svefns hvað hún var í raun óþægileg og við gætum ekki boðið Sigga og öðrum gestum upp á þetta síðar í ferðinni. Daginn eftir kom í ljós að dýnan var vita loftlaus og ég líka eftir erfiða nótt.

Ágæt mynd af Sonju en ekkert spes af Hjölla.

Þarna erum við ofarlega á Portobello.

Gleiðlinsa fátæka mannsins.

Við Hjölli fórum á svakalegt fyllerí í gærkvöldi, týndum veskjum, peningum, lyklum og símum. Við vöknuðum síðan í einhverju húsasundi í morgun, ég með glóðurauga og Hjölli búinn að skíta á sig.

Neinei, ég er nú bara að grínast.

Við fengum okkur samt í glas eftir skóla seinnipartinn í gær með nokkrum úr skólanum. Það var mjög gaman og entumst við Hjölli ásamt einum breta lengst, sátum á local pubbnum fram að miðnætti og fórum síðan heim.

Sem betur fer var Ebbsfleet leiknum, sem við ætluðum að fara á í dag, frestað.

Guinnes Red er fáránlega góður bjór … ef þið mynduð smakka hann yrðuð þið líka alkar …

Eftir skólann á föstudaginn hröðuðum við okkur niður að Victoria lestarstöðinni og hittum þar Hauk, sem er framkvæmdastjóri og heimalagaður töffari. Við fengum okkur bjór, skunduðum svo á indverskan veitingastað og fengum okkur gómsætan kvöldmat. Þar fræddi Haukur okkur um gildi þess að vera ekki að pæla mikið í smáhlutum og gera helst ekkert ef það tekur meira en eitt klikk með músinni. Það samræmist alls ekki þessu flókna námskeiði sem við erum á en við þrjóskuðumst við og tókum ekki flugið með honum heim eftir matinn.

Þarna erum við Hjölli á Caffee Republic.

Við Hjölli hinsvegar drukkum nokkra bjóra í bænum og enduðum óvart á svæsnum hommabar ásamt því að skoða okkur um á nokkrum “venjulegum” börum. Þeir sem eru ekki að leita finna yfirleitt það sem þeir eru ekki að leita að hef ég alltaf sagt.

Eftir að við höfðum skoðað eina af stærstu bókabúðum Lundúna og fengið okkur stór tattú (hjölli stóra hafmey á bakið en ég merki knattspyrnuklúbbsins Preston North End á aðra öxlina og sjóræningjamerki á hina) héldum við heim á leið enda stórkostlegir barir borgarinnar að loka og aðeins næturklúbbar og önnur spillingarbæli opin.

Hjölli fyrir utan glæsilegan pub - það vantar bara pípuhattinn á Hjölla.

Við vöknuðum þreyttir en fórum fljótt á ról enda leikur sem við vildum ekki missa af. Eftir hann keyptum við okkur kort í strætóa og lestir og byrjuðum að taka þrjá strætóa, bæði til að skoða okkur aðeins um (það gekk vel) og einnig til að fara niður á Oxford Street (það gekk illa því við kunnum ekki alveg á kerfið). Okkur þótti stórkostlegt að sitja fremst á efri hæð í strætó og horfa út. Þarf greinilega lítið til að gleðja okkur - við vorum sennilegast eins og hundar sem sitja í framsæti með lafandi tungu og hausinn út úr gluggann. Við vorum í það góðum fíling að við föttuðum ekki þegar strætóinn var kominn á endastöð, einhver köll heyrðust niðri sem við vorum ekkert að pæla mikið í fyrr en við áttuðum okkur allt í einu að þessi reiðiöskur komu frá strætóbílstjóranum sem var að reka okkur út úr strætónum. Við stukkum á fætur og hlupum út.

Eftir ráp í miðbænum fengum við okkur pizzu og kók og héldum mjög þreyttir heim á leið þó klukkan væri varla skriðin yfir kvöldmat. Við erum orðnir gamlir, þolum ekki einu sinni stífa drykkju 7 daga í röð. Hvernig er það, er ekki hægt að fá á einhverjum pöbb hérna vítamínbættann bjór?