Ég var að gramsa í skúffunni þar sem Fig-Rolls kexið er vanalega geymt:

Sonja: “Hvað ertu að gera?”
Jói: “Ég er svangur … er ekki til eitthvað kex?”
Sonja: “Fáðu þér bara epli!”
Jói: “Mig langar ekki í epli”
Sonja: “Nú, þá ertu ekki svangur!”
Jói: “Heyrðu, ég fór að heiman á sínum tíma til að losna við svona athugasemdir!”
Sonja: “Ég vil ekki að Bjartur heyri svona, maður á að borða hollan mat!”

Það að eignast barn er kannski enginn barnaleikur eftir allt saman.

Ég keyrði systur mína og 12 vetra gamlan son hennar út á alþjóðaflugvöllinn í Keflavík í gær. Sonurinn var eitthvað smeykur við að vélinni yrði grandað yfir Atlantshafinu akkúrat þegar hann væri í henni. Við tveir ræddum þetta aðeins og samtalið var svona:

“Ég er viss um að einhverjir Nígeríusvindlarar sprengi vélina á leiðinni til Köben!” sagði hann og virtist áhyggjufullur.
“Neinei, það er mjög öruggt að fljúga í dag, það eru þúsundir vélar í loftinu akkúrat núna og afar sjaldgæft að flugvél farist.” svaraði ég til að slá á áhyggjurnar.
“En hún gæti alveg hrapað.” sagði hann til að slá öll vopn úr höndum mér.
“Ja, það eru margfalt meiri líkur á því að við lendum í bílslysi á leiðinni út á völl heldur en að lenda í bílslysi.” sagði ég.

Hann horfði í kringum sig og þrýsti sér niður í sætið og virtist allt í einu orðinn bílhræddur í ofanálag.

“Það eru meiri líkur á því að þú vinnir lottóið á laugardaginn heldur en að þú lendir í flugslysi!” bætti ég við.

Það var þögn í bílnum á meðan hann var að melta þetta allt og nokkrum mínútum síðar ávarpaði hann móður sína:

“Mamma, eigum við að kaupa lottómiða á flugvellinum?”

Er þetta ekki bara málið, ég held það: Námskeið

Ég fékk mér ágætis sunnudagslúr vegna hausverks og segi ég draumfarir mínar ekki sléttar. Mig dreymdi að Evrópa var logaði í ófriði og var ástandið síst betra en í heimstyrjöldinni síðari. Íslendingar vildu vera með í partý-inu enda erum við rómaðir fyrir að vera með minnimáttarkennd þegar kemur að hreyfingum þjóðanna. Þar sem Ísland er tæknilega séð gjaldþrota höfðum við ekki efni á að taka þátt - eftir nákvæma útreikninga prófessors í Háskólanum kom í ljós að við höfðum í mesta lagi efni á einni vélbyssu, en þyrftum þó að fá lán frá henni frá annarri hvorri fylkingunni sem bárust á banaspjótum. Helstu broddborgarar og stjórnmálamenn komu saman til að ræða málið og varð niðurstaðan einróma, að senda Björn Bjarnason á vesturvígstöðvarnar vopnaður skuldsettri vélbyssunni. Menn voru þó sammála því að þar sem hann væri allur her Íslendinga mætti hann velja sér herbúning úr leynifataskáp sínum. Þar sem það var miður vetur þyrfti hann þó að klæða sig betur en Brús Willís í Dæ Hard.
Þjóðin stóð einróma á bakvið þessa ákvörðun.
Á svipuðum tíma fékk íslenska þjóðin þau tilmæli frá hinni stóru Evrópu að slökkva á friðarljósinu því það var vel áberandi frá vesturvígstöðvunum að næturlagi og hefði dræm áhrif á baráttuanda hermanna.

Þegar ég vaknaði var hausverkurinn farinn.

Ég var nýbúinn að kaupa mér Range-Rover. Ég keyrði með vinnufélagana um austurborg Reykjavíkur en gekk illa að halda bílnum frá veggjum og grindverkum sökum lélegs bílstjóra og of mikils krafts. Um morguninn þegar ég vaknaði var ég með hin klassísku orð verðbréfahruns á vörunum: “Selja! Selja! Selja!”.

Bíllinn var grænn.

Ég snæddi kvöldverð með 12 ára frænda mínum heima hjá móður minni í gær. Yfir matnum lét hann gamminn geysa um það hvað honum langar að gera núna og í framtíðinni. Það sem þarf kom fram var eftirfarandi:

• Hann langar í mótorhjól.
• Hann langar að fá sér tattú
• Hann langar að hætta í skóla
• Hann langar að fá vinnu í Bónus

Þegar ég var á hans aldri vissi ég ekkert hvað ég vildi gera eða vera. Ég verð að gefa ungdómnum í dag prik fyrir að hafa sterka framtíðarsýn og vera með skýr markmið. Ægir frændi rokkar!

Hérna er skemmtileg fjölskyldumynd sem við tókum í Bundi á Indlandi. Við lentum þar í litlu afmæli og er þetta hluti fjölskyldunnar.

Ég er á kafi í tónlistarpælingum þessa dagana. Litli bróðir skilaði mér Kef Coda 9 hátölurum sem hann hefur verið með í láni ó nokkur ár. Þar sem við Sonja erum mikið við vinnuborðið í aukastofunni og hlustum oft saman á tónlist úr hátölurunum á tölvunni ákvað ég að taka skurk í þessum málum og gera þetta almennilegt.

Ég tengdi þessa hátalara við lítin T-Amp magnara sem ég átti en hann reyndist ekki nægilega kraftmikill til að “keyra” þessa stóru hátalara. Ég fór því í smá rannsóknarvinnu til að komast að því hvernig ég gæti fengið frábært hljóð úr tölvunni við þessa hátalara. Ég las mér aðeins til og spurðist fyrir á head-fi.org.

Niðurstaðan var sú að kaupa tvö tæki:
Glow Amp One magnara sem mun keyra hátalarana. Þetta er túbumagnari með mjúkt og gott “gamaldags” hljóð sem mér þykir skemmtilegt (hef reyndar ekki heyrt í honum ennþá, hann er á leið til landsins en samkvæmt rannsóknarvinnunni ætti hann að vera málið fyrir mig.
Tölvur eru með innbyggðan módul að breyta stafrænu hljóði yfir í “analogue” merki sem fer síðan út um tengið fyrir heyrnartólin. Þetta kallast DAC (digital-to-analogue) converter og er ekkert spes í tölvum ásamt því að heyrnartólstengið er yfirleitt ekkert spes. Menn hafa því verið að nota dac sem tengist við tölvuna með USB eða optical tengi. Ég ákvað því að kaupa útværann DAC til að ná fram sem bestu hljóði. Var tæki sem heitir V-DAC fyrir valinu.

Ég var einnig að uppgötva forum þar sem menn eins og ég sem eru mikið að pæla í tónlist og einnig góðum hljómgæðum bera saman bækur sínar og eru að ræða um það besta í tónlistinni. Nú þarf ég kannski að fara að ripa diskunum mínum aftur í betri gæðum, þ.e. 320b eða jafnvel lossless. Sjáum til hvað ég nenni að gera.

Við erum þessa dagana að vinna að seinna bindinu í ferðasögu okkar til Indlands. Skemmtilegt að skoða myndirnar þegar svona langt er liðið því maður uppgötvar nýjar myndir sem maður man varla eftir að hafa tekið og vöktu enga sérstaka athygli hjá manni þegar maður sá þær síðast. Hérna eru tvær myndir sem ég uppgötvaði þegar ég var að skoða myndirnar í gær og sýna þær ágætlega litina í slæmum kvenna á kamelhátíðinni í Púskar.

Við þurfum að fara að hespa þessari bók af því ég er með fullt af verkefnum í huganum sem bíða og ég er að fjarlægjast bókina smátt og smátt. Hún er þó 90% tilbúin þannig að ég geri ráð fyrir að við klárum hana í næsta mánuði ef guð og gæfa lofar.

Ég er byrjaður að ala Gugg upp í því að halda með Liverpool og styðja Sjálfstæðisflokkinn. Ég er að skapa grunn fyrir snörp og hressileg skoðanaskipti á heimilinu þegar hann eldist.

Er að hlusta á alveg stórgóðann disk sem ég uppgötvaði fyrr í dag. Það er með sænskri hljómsveit sem kallar sig jj og platan heitir jj n° 2. Þetta er svona “feel-good” tónlist í anda We are from Barcelona, Knive og FM Belfast. Það er nánast eindæmi að ég nái disk við fyrstu hlustun en það gerðist í þessu dæmi. Ég vildi bara að hann væri lengri. Á köflum minnir söngur söngkonunnar á söng Ian Brown (ótrúlegt en satt) sem einhver sagði einhverntíman að væri besti söngvari í heimi.

Annars er hægt að lesa um þegar leiðir Eldklerks og Ian Browns skárust hérna: London Brown

Okuribito - Departures
Við Sonja sáum þetta Japanska meistaraverk fyrir nokkrum dögum síðan og hefur hún setið í okkur báðum. Myndin er mjög einföld en samt mjög ljóðræn og djúp … ef svo má segja. Hún vann óskarinn sem besta erlenda myndin í síðustu eða þarsíðustu verðlaunaafhendingu sem segir meira en mörg orð. Ég mæli með að fólk kíki á þessa mynd ef það vill sjá öðruvísi mynd en þessar hefðbundnu Hollywood myndir.

*****

Ég er að lesa áhugaverða bók sem er sjálfsævisaga ákveðins manns. Annar maður ritar formála sem er áhugaverður … hann byrjar svona:

Usually when you agree to write the introduction to a book, you do so because you truly care about the book: it’s readable, it’s got a high literary quality, so that you like or at least admire the author. This book, however, is the extreme opposite. It’s filled with evil, and this evil is narrated with a disturbing bureaucratic obtuseness; it has no literary quality, and reading it is agony. Furthemore, despite his efforts at defending himself, the author comes across as what he is: a coarse, stupid, arrogant, long-winded scoundrel, who sometimes blatantly lies.

Sonja átti degi of snemma, Morrissey á nefnilega afmæli 22. maí og hvað hefði verið skemmtilegra en Guggi hefði fæðst daginn sem Morrissey varð fimmtugur?

Ég mæli með lista NME um 50 quotes í meistarann og hérna eru þrjú ágæt:

On dying: “I have an unswayable obsession with death. If there was a magical pill that one could take that would retire you from the world, I would take it.”

On being miserable: “What’s the first thing I do when I wake up in the morning? Wish I hadn’t.”

On his public profile: “I’m dramatically underexposed. I demand more attention!”

Rokkið er svo sannarlega dautt.

Je Suis Morrissey